Don't Open Till Christmas

اگر به دنبال یک فیلم ترسناک هشتاد میلادی با چاشنی طنز سیاه و فضایی کمیاب هستید، «کریسمس را باز نکن» می‌تواند انتخاب جالبی باشد. این فیلم با وجود کاستی‌هایش، انرژی و سبکی خاص خود را دارد که آن را از سایر آثار هم‌ژانرش متمایز می‌کند. تماشای آن برای کسانی که از کلیشه‌های ژانر اسلشر خسته شده‌اند و به دنبال تجربه‌ای متفاوت می‌گردند، توصیه می‌شود.

قدرت اصلی فیلم در ایده اولیه جسورانه و فضاسازی متضاد آن نهفته است؛ تقابل خشونت عریان با نمادهای شاد کریسمس. همچنین، برخی صحنه‌های قتل، هرچند با بودجه محدود، خلاقانه طراحی شده‌اند. با این حال، بازی‌های نه چندان قوی و ریتم گاه کند، از نقاط ضعف فیلم محسوب می‌شود که باید در نظر گرفته شود.

«کریسمس را باز نکن» در دوران اوج ژانر اسلشر در دهه هشتاد میلادی ساخته شده است. در این دوره، فیلم‌های ترسناک با مضامین خاص تعطیلات، مانند «شب سکوت، شب مرگ» (Silent Night, Deadly Night) نیز محبوبیت یافتند. این فیلم با تمرکز بر قربانی شدن بابانوئل به جای تبدیل شدن او به قاتل، رویکردی وارونه و تا حدی بحث‌برانگیز را ارائه می‌دهد و به سبک فیلم‌های جنایی و معمایی با رگه‌هایی از گایالو (Giallo) ایتالیایی نزدیک می‌شود.

این فیلم در پاپ‌کورن به دلیل ارزش نوستالژیک و ارائه یک زاویه دید غیرمتعارف به ژانر اسلشر، جایگاه ویژه‌ای دارد. کیفیت فیلمبرداری و تدوین، هرچند متعلق به دهه هشتاد است، اما به خوبی توانسته اتمسفر مورد نظر کارگردان را منتقل کند. تماشای این اثر، فرصتی است برای آشنایی با گوشه‌های کمتر دیده‌شده سینمای وحشت بریتانیا.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «شب سکوت، شب مرگ» (Silent Night, Deadly Night) محصول ۱۹۸۴ را نیز ببینید که تم مشابهی دارد، و همچنین «کریسمس سیاه» (Black Christmas) محصول ۱۹۷۴ که یکی از پیشگامان ژانر اسلشر با فضایی کریسمسی است.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.