Splitz

اگر به دنبال یک فیلم سرگرم‌کننده و سبک با حال و هوای دهه هشتاد میلادی هستید که تمرکز اصلی‌اش بر موسیقی و شوخی‌های دوران جوانی باشد، «اسپلیتز» می‌تواند گزینه‌ی قابل تاملی باشد. این فیلم یادآور فیلم‌های کمدی دانشجویی آن دوران است که با وجود ضعف‌های داستانی، با انرژی و موسیقی خود مخاطب را تا حدی جذب می‌کنند. حضور گروه‌های موسیقی دخترانه و رقابت‌های بین آن‌ها، جذابیت‌های بصری و شنیداری خاص خود را دارد، هرچند نباید انتظار عمق داستانی یا بازی‌های درخشان را از آن داشت.

بزرگترین نقطه قوت «اسپلیتز» احتمالاً موسیقی و اجرای ترانه‌های آن است که توانسته حال و هوای فیلم‌های موزیکال کمدی دهه ۸۰ را به خوبی بازتاب دهد. همچنین، ایده اولیه فیلم مبنی بر اتحاد دو گروه دخترانه با اهداف و سبک زندگی متفاوت، پتانسیل خوبی برای خلق لحظات کمدی و حتی اجتماعی داشته است. اما در عمل، فیلمنامه و کارگردانی نتوانسته‌اند از این پتانسیل به طور کامل بهره ببرند و نتیجه اثری است که بیشتر بر جنبه‌های سطحی و سرگرم‌کننده تکیه دارد تا عمق بخشیدن به شخصیت‌ها یا روایت.

«اسپلیتز» در ژانر کمدی موزیکال قرار می‌گیرد، اما حضور عناصری از فیلم‌های کالج و انجمن‌های دانشجویی، آن را به اثری شبیه به کمدی‌های پرطرفدار آن دوران، مانند «خانه حیوانات» (Animal House) نزدیک می‌کند، با این تفاوت که تمرکز اصلی بر گروه‌های موسیقی دخترانه است. این ترکیب ژانری، فضایی شاد و پرانرژی را ایجاد می‌کند که با ریتم موسیقی فیلم همخوانی دارد. کارگردانی «دومنیک پاریس» تلاش کرده تا با استفاده از المان‌های بصری و شنیداری رایج در کمدی‌های موزیکال، فضایی سرزنده و جوان‌پسند خلق کند، اما در این مسیر گاهی با کمبود خلاقیت مواجه می‌شود.

تماشای «اسپلیتز» می‌تواند تجربه‌ای نوستالژیک برای علاقه‌مندان به فیلم‌های کمدی موزیکال دهه ۸۰ میلادی باشد. این اثر با ارائه موسیقی‌های شاد و صحنه‌هایی که یادآور فضای پرانرژی دانشگاه‌ها و گروه‌های موسیقی آن دوره است، می‌تواند لحظات سرگرم‌کننده‌ای را برای مخاطب فراهم کند. همچنین، افرادی که به دنبال فیلم‌هایی با محوریت گروه‌های موسیقی دخترانه و رقابت‌های دوستانه هستند، ممکن است از تماشای این فیلم لذت ببرند، هرچند که انتظار یک اثر عمیق و پرمحتوا نباید داشت.

اگر از فضای کمدی موزیکال و رقابت‌های دوستانه در «اسپلیتز» لذت بردید، تماشای فیلم‌هایی مانند «بیا ببریم» (Bring It On) و قسمت‌های دنباله‌دار آن، یا حتی کمدی ورزشی «دوج‌بال» (DodgeBall: A True Underdog Story) که تم تقابل و همکاری گروه‌های متفاوت را دارد، می‌تواند گزینه‌های مناسبی باشد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.