The Sting II

اگر از علاقه‌مندان به فیلم‌های جنایی با چاشنی کمدی و داستان‌های پیچیده هستید و به خصوص اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت از قسمت اول «گرفتن» هستید، این فیلم می‌تواند برایتان جذاب باشد. بازی جکی گلیسون و مک دیویس در نقش‌های اصلی، علی‌رغم تفاوت با زوج افسانه‌ای پال نیومن و رابرت ردفورد، تلاش قابل توجهی برای خلق شیمی جدید است. فضاسازی دهه ۴۰ میلادی و موسیقی متن نیز از نقاط قوت فیلم محسوب می‌شود.

یکی از چالش‌های اصلی «گرفتن ۲» مقایسه ناگزیر آن با نسخه اول است. در حالی که فیلمنامه تلاش می‌کند تا پیچیدگی‌های داستانی را حفظ کند، اما ریتم فیلم گاهی کند می‌شود و برخی شخصیت‌ها، به‌خصوص کارل مالدن، در ارائه نقش خود چندان موفق نیستند. فیلمبرداری و طراحی صحنه قابل قبول است، اما نمی‌تواند جای خالی خلاقیت و نوآوری قسمت اول را پر کند.

این فیلم در ژانر کمدی-جنایی قرار می‌گیرد و تلاش می‌کند تا با الهام از سبک فیلم‌های کلاهبرداری و سرقت، داستانی سرگرم‌کننده را روایت کند. با این حال، «گرفتن ۲» بیشتر به سمت درام کشیده می‌شود و جنبه‌های کمدی آن کمرنگ‌تر از انتظار است. تمرکز بر روی جنبه‌های تاریک‌تر دنیای قمار و انتقام، باعث شده تا فیلم لحنی جدی‌تر به خود بگیرد.

«گرفتن ۲» با وجود تمام انتقادات، توانسته است در میان برخی منتقدان و تماشاگران به عنوان دنباله‌ای قابل قبول شناخته شود، به خصوص اگر آن را از سایه فیلم اول بیرون بیاوریم. فیلمبرداری خوب و بازی‌های قابل قبول بازیگران، به همراه داستانی که تا انتها شما را درگیر نگه می‌دارد، از دستاوردهای این فیلم به شمار می‌روند. موسیقی متن نیز یادآور فضای فیلم‌های کلاسیک است.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «کلاهبردارها» (The Grifters) با بازی جان کیوساک و آنجلیکا هیوستون، یا «هفت دلاور» (The Magnificent Seven) را نیز امتحان کنید که هر دو در ژانر جنایی و با فضاسازی خاص خود، تجربه‌ای مشابه ارائه می‌دهند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.