Main Zaroor Aaunga

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت در سینمای هند هستید که خارج از فضای معمول بالیوودی و در لوکیشن‌های چشم‌نواز اروپایی اتفاق بیفتد، «من حتماً خواهم آمد» می‌تواند گزینه‌ای برای تماشا باشد. این فیلم به دلیل حضور در ژانر وحشت و هیجان، پتانسیل ایجاد تعلیق را دارد، هرچند که در عمل نتوانسته است به طور کامل از این پتانسیل بهره ببرد. تماشای آن می‌تواند برای علاقه‌مندان به داستان‌های خیانت و رازآلود، جذاب باشد، به شرطی که انتظارات خود را تا حدودی تعدیل کنند.

نقاط قوت اصلی فیلم را می‌توان در فیلمبرداری زیبا و استفاده از مناظر طبیعی سوئیس جستجو کرد که جلوه‌ای بصری قابل توجه به اثر بخشیده است. همچنین، حضور بازیگرانی چون گویندمانام‌دیو که معمولاً در نقش‌های مکمل قوی ظاهر می‌شوند، می‌تواند تا حدودی بار دراماتیک فیلم را به دوش بکشد. با این حال، فیلمنامه و کارگردانی نتوانسته‌اند از این پتانسیل‌ها به بهترین شکل استفاده کنند و ضعف‌هایی در ریتم و فضاسازی احساس می‌شود.

«من حتماً خواهم آمد» در تلاش است تا عناصر ژانر وحشت و هیجان را با درام و خیانت ترکیب کند. این ترکیب در سینمای هند کمتر دیده می‌شود و تلاش کارگردان، چاندراکانت سینگ، برای ارائه داستانی تیره و رازآلود در فضایی غربی، قابل توجه است. با این حال، فیلم بیشتر به سمت یک درام هیجان‌انگیز با چاشنی ترس حرکت می‌کند تا یک فیلم وحشت خالص، و موفقیت آن در ایجاد ترس و هیجان مورد انتظار، محدود است.

این فیلم تجربه‌ای است از سینمای هند که سعی کرده است با نگاهی متفاوت به ژانر وحشت و هیجان، داستانی را در بستری اروپایی روایت کند. فیلمبرداری زیبا و لوکیشن‌های جذاب، از دستاوردهای بصری فیلم محسوب می‌شوند. همچنین، تلاش برای پرداختن به موضوعاتی چون عشق، خیانت و انتقام در قالب یک تریلر روانشناختی، قابل تأمل است، هرچند که اجرای آن می‌توانست بسیار بهتر باشد.

اگر از فضای غافلگیرکننده و درام‌های پر فراز و نشیب این فیلم لذت بردید، شاید تماشای فیلم‌هایی مانند «شاهد» (Witness) با فضاسازی قوی و تعلیق، یا «نیوتن» (Newton) با نگاهی متفاوت به جامعه و روایت خاص، تجربه‌ای مشابه را برایتان رقم بزند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.