Trick or Treats

اگر به دنبال تجربه‌ای نوستالژیک از فیلم‌های ترسناک مستقل دهه ۸۰ هستید و از تماشای بازی‌های نه چندان درخشان اما گاهی عجیب و غریب لذت می‌برید، «ترفند یا درمان» می‌تواند گزینه‌ای سرگرم‌کننده باشد. فضاسازی فیلم در شب هالوین و تلاش برای ایجاد حس اضطراب، ارزش یک بار تماشا را دارد، به خصوص اگر به دنبال آثاری هستید که با بودجه کم ساخته شده‌اند و سعی در تقلید از بزرگان ژانر خود دارند.

یکی از نکات قابل توجه این فیلم، حضور بازیگرانی چون دیوید کارادین و پیتر جیسون است که با وجود نقش‌های کوتاه، به فیلم وزنی نسبی می‌بخشند. کارگردانی گری گریور، که بیشتر به عنوان فیلمبردار شناخته می‌شود، در برخی لحظات توانسته تصاویری به یاد ماندنی خلق کند، هرچند فیلمنامه گاهی دچار ضعف است و نمی‌تواند پتانسیل کامل خود را به نمایش بگذارد. کیفیت فیلمبرداری در برخی سکانس‌ها نیز حرفه‌ای به نظر نمی‌رسد که البته بخشی از جذابیت فیلم‌های درجه ب محسوب می‌شود.

«ترفند یا درمان» در دسته فیلم‌های اسلشر و وحشت روانشناختی قرار می‌گیرد که در دهه ۸۰ میلادی طرفداران زیادی داشت. این فیلم تلاش می‌کند تا با الهام از آثار موفق آن دوران مانند «هالووین»، داستانی ترسناک را در بستری خانوادگی و در شبی خاص روایت کند. با این حال، «ترفند یا درمان» نتوانسته به موفقیت و ماندگاری آثار هم‌ژانر خود دست یابد و بیشتر به عنوان یک اثر درجه دوم یا فیلمی برای علاقه‌مندان خاص ژانر شناخته می‌شود.

تماشای این فیلم می‌تواند تجربه‌ای جالب برای علاقه‌مندان به تاریخچه سینمای وحشت باشد. درک چگونگی تلاش فیلمسازان مستقل برای ساخت آثار ترسناک با امکانات محدود، خود یک دستاورد است. همچنین، دیدن بازیگرانی که بعدها به شهرت رسیدند در نقش‌های اولیه، می‌تواند برای مخاطبان جذاب باشد. فیلمبرداری و فضاسازی در شب هالوین، اگرچه بی‌نقص نیست، اما می‌تواند حس و حال آن دوران را به خوبی منتقل کند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «شادی مرگ» (Happy Birthday to Me) محصول ۱۹۸۱ و «مهمانی تولد» (Party Camp) محصول ۱۹۸۷ را نیز تماشا کنید که هر دو از آثار ترسناک مستقل دهه ۸۰ با فضایی مشابه هستند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.