Nefarious

اگر به دنبال یک تریلر روانشناختی با فضاسازی دلهره‌آور و پایانی غافلگیرکننده هستید، «نِفِریِس» می‌تواند گزینه مناسبی باشد. این فیلم با بودجه محدود، توانسته است تجربه‌ای پرتنش و جذاب را ارائه دهد. بازی‌های خوب بازیگران، به‌ویژه در به تصویر کشیدن شخصیت‌های آسیب‌پذیر و در عین حال مصمم، از نقاط قوت فیلم به شمار می‌رود. موسیقی متن نیز نقش مهمی در ایجاد اتمسفر سنگین و اضطراب‌آور فیلم ایفا می‌کند.

با وجود بودجه کم، فیلمبرداری و تدوین «نِفِریِس» قابل قبول است و توانسته اتمسفر واقع‌گرایانه‌ای را به تصویر بکشد. کارگردان، ریچارد راونتری، در خلق تعلیق و هدایت بازیگران موفق عمل کرده است. جلوه‌های عملی (practical effects) نیز در سکانس‌های ترسناک، تاثیرگذاری خود را دارند و از کلیشه‌های رایج در فیلم‌های ترسناک کم‌هزینه فاصله گرفته‌اند. با این حال، ممکن است برخی مخاطبان، ریتم کند ابتدایی فیلم و تعدد پیچش‌های داستانی در انتها را کمی گیج‌کننده بیابند.

«نِفِریِس» را می‌توان در دسته فیلم‌های وحشت خانگی (home invasion horror) و تریلرهای روانشناختی قرار داد. این فیلم با وام گرفتن از عناصر درام اجتماعی، سعی در ترسیم تصویری ملموس از زندگی در حاشیه جامعه دارد و سپس با ورود عناصر فراطبیعی یا غیرمنتظره، مخاطب را وارد دنیایی هولناک‌تر می‌کند. این ترکیب ژانری، اثری را خلق کرده که هم در بخش دراماتیک و هم در بخش وحشت، حرف‌هایی برای گفتن دارد.

این فیلم پتانسیل خوبی برای جذب مخاطبانی دارد که به دنبال تجربه‌های تازه در ژانر وحشت هستند. کارگردانی هوشمندانه، فیلمنامه منسجم با وجود پیچیدگی‌های داستانی، و بازی‌های باورپذیر، از دستاوردهای اصلی «نِفِریِس» محسوب می‌شوند. همچنین، استفاده خلاقانه از بودجه محدود برای خلق صحنه‌های تاثیرگذار، نشان از توانایی تیم سازنده دارد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «منطقه امن» (Safe House)، «اتاق» (Room) و «نفس گیر» (A Quiet Place) را نیز تماشا کنید که هر کدام به نحوی، عناصر تعلیق، بقا و درام را با فضایی دلهره‌آور ترکیب کرده‌اند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.