Quartet

اگر به دنبال درامی عمیق با فضاسازی قوی و بازی‌های درخشان هستید، «چهارگانگانگی» انتخابی شایسته است. ایزابل آجانی در نقش ماریا، حضوری قدرتمند و تاثیرگذار دارد و تماشای تعامل او با بازیگران کهنه‌کار بریتانیایی، آلن بیتس و مگی اسمیت، تجربه‌ای لذت‌بخش است. فیلمبرداری پیر لوم، با نمایش دقیق جزئیات بصری و استفاده از نور و سایه، به غرق شدن در فضای دهه بیست پاریس کمک شایانی می‌کند و ریتم کند اما حساب‌شده‌ی روایت، به شما فرصت می‌دهد تا با شخصیت‌ها و درگیری‌هایشان ارتباط برقرار کنید.

قدرت اصلی فیلم در پرداخت شخصیت‌ها و نمایش ظرافت‌های روانی آن‌ها نهفته است. جیمز آیواری، استاد به تصویر کشیدن روابط پیچیده انسانی، در اینجا نیز توانسته است تصویری واقع‌گرایانه از فشارهای اجتماعی و شخصی بر زنان در آن دوران ارائه دهد. سکوت‌ها، نگاه‌ها و تعارفات ظریف، بار معنایی زیادی را به دوش می‌کشند و فیلمنامه، با وجود سادگی ظاهری، از عمق قابل توجهی برخوردار است. بازی ایزابل آجانی، که در اوج جوانی و زیبایی، آسیب‌پذیری و قدرت را همزمان به نمایش می‌گذارد، نقطه قوت کلیدی فیلم محسوب می‌شود.

«چهارگانگی» در ژانر درام و رمانتیک طبقه‌بندی می‌شود، اما فراتر از این‌ها، نگاهی عمیق به مسائل اجتماعی و روانشناختی دوران خود دارد. این فیلم که در فضایی میان بریتانیا و فرانسه اتفاق می‌افتد، بازتابی از دوران گذار و تغییرات فرهنگی در اروپا پیش از جنگ جهانی دوم است. فیلم با وام گرفتن از سبک آثار مرچنت-آیواری، بر روابط انسانی، طبقات اجتماعی و فشارهای درونی تمرکز دارد و فضایی گاه تلخ و گاهی سرشار از امید کاذب را به تصویر می‌کشد.

تماشای «چهارگانگانگی» به شما این امکان را می‌دهد که با یکی از آثار مهم جیمز آیواری آشنا شوید و بازی درخشان ایزابل آجانی را در اوایل دوران حرفه‌ای‌اش ببینید. این فیلم همچنین پنجره‌ای به سوی درک بهتر شرایط اجتماعی و فرهنگی زنان در دهه‌های گذشته باز می‌کند و ارزش‌های هنری سینما را در فیلمبرداری، بازی و فیلمنامه به نمایش می‌گذارد. درک پیچیدگی‌های روابط انسانی و تاثیر شرایط بیرونی بر سرنوشت افراد، از دیگر دستاوردهای تماشای این اثر است.

اگر از فیلم «چهارگانگانگی» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم آثار دیگر جیمز آیواری مانند «هندرسون‌ها» (The Europeans) و «بوستون» (The Bostonians) را نیز تماشا کنید که همگی در پرداخت شخصیت و فضاسازی تبحر دارند. همچنین فیلم «داستان پاریس» (An American in Paris) با وجود تفاوت در لحن، فضایی مشابه از پاریس را به تصویر می‌کشد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.