The Good Heart

اگر به دنبال فیلمی هستید که همزمان شما را بخنداند و به فکر فرو ببرد، «قلب مهربان» انتخاب درستی است. بازی درخشان برایان کاکس و پل دینِو، که پیش از این در فیلم «L.I.E.» نیز همبازی بوده‌اند، یکی از نقاط قوت اصلی این اثر است. کارگردانی داگور کاری، فضایی منحصر به فرد و کمی وهم‌آلود خلق می‌کند که تماشاگر را تا انتها درگیر نگه می‌دارد.

قدرت اصلی فیلم در شخصیت‌پردازی عمیق و بازی‌های قدرتمند بازیگرانش نهفته است. برایان کاکس، با تمام وجود در نقش «ژاک» فرو رفته و تصویری چندلایه از تلخی، تنهایی و در عین حال، توانایی عشق ورزیدن را ارائه می‌دهد. پل دینِو نیز در نقش مقابل، حضوری گیرا دارد و تضاد جالبی با شخصیت کاکس ایجاد می‌کند. فیلمبرداری و فضاسازی نیز به خوبی حس و حال داستان را منتقل می‌کنند.

«قلب مهربان» را نمی‌توان به سادگی در یک ژانر خاص قرار داد. این فیلم ترکیبی هنرمندانه از کمدی سیاه، درام و حتی لحظاتی سورئال است. ریتم فیلم گاهی کند و متفکرانه است و گاهی با شوخی‌های نیش‌دار، مخاطب را غافلگیر می‌کند. این عدم قطعیت ژانری، بخشی از جذابیت اثر است.

تماشای «قلب مهربان» تجربه‌ای است که پس از پایان فیلم نیز با شما خواهد ماند. این اثر به شما یادآوری می‌کند که امید و مهربانی می‌توانند در تاریک‌ترین نقاط زندگی نیز جوانه بزنند. فیلمنامه هوشمندانه و پایان‌بندی غیرمنتظره‌اش، ارزش تماشای دوباره را نیز به آن می‌بخشد.

اگر از فضاسازی منحصربه‌فرد و شخصیت‌های خاکستری «قلب مهربان» لذت بردید، تماشای فیلم‌هایی چون «ماهیگیر» (The Fisher King) با آن حس فانتزی خاصش، «سه رنگ: قرمز» (Three Colors: Red) با درام انسانی عمیق، و «صحبت از تو» (Talk to Her) با نگاهی متفاوت به روابط انسانی، می‌تواند تجربه‌ی لذت‌بخشی باشد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.