Roald Dahl's The Witches

اگر به دنبال فیلمی خانوادگی با چاشنی فانتزی و کمی هیجان هستید، «جادوگران» می‌تواند انتخابی مناسب باشد. بازی درخشان اوکتاویا اسپنسر در نقش مادربزرگ، یکی از نقاط قوت اصلی فیلم است که گرما و استحکام لازم را به داستان می‌بخشد. همچنین، جنبه‌های بصری فیلم، به خصوص در نمایش جادوگران و تحولاتی که بر سر شخصیت‌ها می‌آید، با وجود استفاده‌ی زیاد از جلوه‌های ویژه کامپیوتری، دیدنی است. این فیلم می‌تواند برای مخاطبان جوان‌تر، تجربه‌ای سرگرم‌کننده و کمی ترسناک باشد، در حالی که بزرگترها نیز از جنبه‌های نوستالژیک و بازی‌های خوب لذت خواهند برد.

قدرت اصلی فیلم در وفاداری نسبی به روح داستان رولد دال و بازی‌های قوی، به خصوص اوکتاویا اسپنسر، نهفته است. فضاسازی دهه ۶۰ میلادی در جنوب آمریکا نیز به خوبی انجام شده و به فیلم هویتی بصری بخشیده است. با این حال، استفاده بیش از حد از جلوه‌های ویژه کامپیوتری (CGI) در برخی صحنه‌ها، به خصوص در طراحی چهره‌ی جادوگران و تحولاتشان، نتوانسته جایگزین جذابیت جلوه‌های عملی فیلم اصلی سال ۱۹۹۰ شود و گاهی حس کارتونی بودن به آن می‌دهد. ریتم فیلم نیز در بخش‌هایی کند می‌شود و ممکن است برای برخی مخاطبان، به خصوص آنهایی که انتظار هیجانی مداوم دارند، خسته‌کننده به نظر برسد.

«جادوگران» در ژانر کمدی، خانوادگی و ماجراجویی قرار می‌گیرد، اما ریشه‌های عمیق‌تری در ژانر وحشت فانتزی دارد که از کتاب اصلی رولد دال وام گرفته شده است. این ترکیب ژانری، فیلم را برای مخاطبان گسترده‌تری جذاب می‌کند، اما گاهی باعث دوگانگی در لحن فیلم می‌شود؛ جایی که لحظات شاد و کمدی در کنار صحنه‌هایی که قرار است ترسناک باشند، قرار می‌گیرند. روایت تلاش می‌کند تا این تعادل را حفظ کند، اما نتیجه همیشه یکدست نیست. با این حال، این تلاش برای خلق اثری که هم سرگرم‌کننده باشد و هم پیامی در خود داشته باشد، قابل تقدیر است.

این فیلم با تکیه بر داستان کلاسیک رولد دال، توانسته است روایتی بصری و تا حدی وفادار به منبع اصلی ارائه دهد. اوکتاویا اسپنسر با بازی پخته و گرم خود، نقش مادربزرگ را به یکی از شخصیت‌های به‌یادماندنی فیلم تبدیل کرده است. فضاسازی دهه ۶۰ آمریکا و موسیقی متن نیز به خوبی توانسته‌اند اتمسفر مورد نظر را ایجاد کنند. این فیلم به خوبی نشان می‌دهد که چگونه می‌توان داستانی قدیمی را با نگاهی تازه و جلوه‌های بصری مدرن بازسازی کرد، هرچند که این مدرنیته همیشه به نفع فیلم تمام نشده است.

اگر از «جادوگران» لذت بردید، ممکن است از تماشای فیلم‌هایی مانند «چارلی و کارخانه شکلات» (Charlie and the Chocolate Factory) به خاطر فضای فانتزی و اقتباسی بودنش، یا «پنگوئن‌های آقای popper» (Mr. Popper's Penguins) به دلیل لحن کمدی و خانوادگی‌اش، و همچنین «خانه هیولا» (Monster House) به خاطر ترکیب عناصر ترسناک و کمدی برای مخاطب نوجوان، لذت ببرید.

این فیلم یک اثر مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.