Airplane!

اگر به دنبال تجربه‌ی یک کمدی خالص و بی‌پرده هستید که بتواند حتی پس از گذشت سال‌ها، شما را روده‌بر کند، «هواپیما!» انتخابی بی‌نظیر است. این فیلم نه تنها به خاطر شوخی‌های ناب و بازی‌های درخشان بازیگرانی چون لوید بریجز و پیتر گراوز، بلکه به دلیل جسارت در به چالش کشیدن ساختارهای روایی و سینمایی، ارزش دیدن دارد. «هواپیما!» اثری است که نشان می‌دهد چگونه می‌توان با اتکا به خلاقیت و طنز، فیلمی ماندگار خلق کرد که در تاریخ کمدی جایگاهی ویژه دارد.

قدرت اصلی «هواپیما!» در شوخی‌های پیاپی و غیرمنتظره‌ی آن نهفته است. فیلمنامه به قدری پر از ارجاعات و بازی‌های کلامی است که شاید در یک بار دیدن، قادر به درک همه‌ی آن‌ها نباشید. فیلمبرداری و فضاسازی در خدمت کمدی است و هیچ لحظه‌ای برای پرداختن به درام صرف، هدر نمی‌رود. بازی بازیگران، به خصوص نقش‌آفرینی جدی آن‌ها در موقعیت‌های کاملاً پوچ، به شدت به موفقیت کمدی فیلم کمک کرده است. این فیلم، نمونه‌ی بارزی از کمدی اسلپ‌استیک و پارودی است که مرزهای طنز را جابجا کرد.

«هواپیما!» در ژانر کمدی و به طور خاص، پارودی (Parody) قرار می‌گیرد. این فیلم با تقلید اغراق‌آمیز از فیلم‌های فاجعه‌بار رایج در دهه‌های قبل، به خصوص سری «فرودگاه»، کلیشه‌ها و عناصر تکراری این ژانر را به تمسخر می‌گیرد. این رویکرد، پایه‌گذار زیرشاخه‌ای جدید در کمدی شد که بعدها در آثاری چون «هیاهوی برهنه» (Naked Gun) نیز شاهد آن بودیم. فیلم با حفظ ظاهر جدی روایت، در واقع تمام تلاش خود را برای خنداندن مخاطب به کار می‌گیرد.

«هواپیما!» با جسارت خود، تعریف جدیدی از کمدی ارائه داد. این فیلم ثابت کرد که می‌توان با استفاده از شوخی‌های زبانی، تصویری و موقعیتی، بدون نیاز به داستانی پیچیده، اثری سرگرم‌کننده و ماندگار خلق کرد. کارگردانان با تلفیق هوشمندانه‌ی عناصر کمدی و پارودی، توانستند فیلمی بسازند که نه تنها در زمان خود موفق بود، بلکه الهام‌بخش بسیاری از کمدی‌های پس از خود شد و جایگاهی ویژه در تاریخ سینما پیدا کرد.

اگر از «هواپیما!» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم کمدی‌های پارودی و اسلپ‌استیک مانند «بالاخره در هنگ کنگ» (Top Secret!)، «توپ‌های فضایی» (Spaceballs) یا «برلسک» (The Naked Gun) را نیز تماشا کنید که ریشه‌های مشابهی در طنز دارند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.