The Dark

اگر به دنبال فیلم‌های کالت دهه ۷۰ میلادی با فضایی نوستالژیک و کمیاب هستید، «تاریکی» می‌تواند گزینه‌ی جالبی باشد. جلوه‌های ویژه ابتدایی، موسیقی متن اتمسفریک و حضور بازیگرانی چون ویلیام دیوان و ریچارد جکل، در کنار کارگردانی جان 'باد' کاردوس که پیش از این «پادشاهی عنکبوت‌ها» را ساخته بود، ارزش تماشا را به این فیلم می‌بخشد. این اثر بیشتر برای علاقه‌مندان به فیلم‌های هیولایی و ژانر وحشتِ کمتر دیده‌شده جذاب خواهد بود.

نقاط قوت «تاریکی» را باید در فضاسازی وهم‌آلود موسیقی متن اثر راجر کللی‌وی و بازی محکم ریچارد جکل در نقش کارآگاه جستجو کرد. بازی او و تعاملاتش با همکارش، طنزی ناخواسته به فیلم تزریق می‌کند. همچنین، جلوه‌های ویژه عملی و بدل‌کاری‌ها در زمان خود قابل توجه بوده و حس واقعی‌تری به صحنه‌های اکشن می‌داده است. اما فیلمنامه در پرداخت شخصیت‌ها و پیشبرد منطقی داستان، دچار ضعف‌هایی است که ممکن است برخی تماشاگران را اذیت کند.

«تاریکی» در ژانر علمی-تخیلی و وحشت جای می‌گیرد، اما به دلیل تغییرات در فیلمنامه و کارگردانی، به سمت یک فیلم هیولایی (Monster Movie) با المان‌های تریلر گرایش پیدا کرده است. این فیلم در دوره‌ای ساخته شده که فیلم‌های ترسناک با موجودات بیگانه و فضایی محبوبیت زیادی داشتند، اما «تاریکی» با رویکرد خاص خود، سعی کرده تا مسیری متفاوت را طی کند، هرچند که نتیجه نهایی، فیلمی با ریتم گاه کند و روایت پراکنده است.

این فیلم در زمان اکران خود نتوانسته موفقیت چشمگیری کسب کند و اغلب به عنوان یک فیلم درجه دو یا B-movie شناخته می‌شود. با این حال، برای علاقه‌مندان به سینمای وحشت تجربی و فیلم‌های کالت که جنبه‌های نوستالژیک و سینمای دهه‌ی ۷۰ را دوست دارند، «تاریکی» می‌تواند تجربه‌ای سرگرم‌کننده و تا حدی منحصربه‌فرد باشد. موسیقی متن و بازی‌های برخی از بازیگران، از جمله نکات مثبت این فیلم محسوب می‌شوند.

اگر از تماشای فیلم‌هایی با فضای وهم‌آلود دهه‌ی ۷۰ و ترکیب ژانرهای علمی-تخیلی و وحشت لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «بیگانه» (Alien) از ریدلی اسکات، «چیزی» (The Thing) از جان کارپنتر و «احضار» (The Omen) را نیز در برنامه خود قرار دهید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.