Astronaut

اگر به دنبال فیلمی هستید که ضمن داشتن فضایی آرام و انسانی، پیام امیدبخشی را منتقل کند، «فضانورد» انتخاب مناسبی است. بازی درخشان ریچارد دریفوس، که بار اصلی فیلم را بر دوش می‌کشد، به تنهایی ارزش دیدن دارد. این فیلم برای کسانی که به داستان‌هایی با محوریت تحقق رویا در سنین بالا علاقه‌مندند، یا به دنبال تجربه‌ی یک درام گرم و خانوادگی هستند، تماشای آن پیشنهاد می‌شود.

قوی‌ترین نقطه فیلم، بازی ریچارد دریفوس است که با تجربه‌ی سال‌ها بازیگری، توانسته شخصیتی چندلایه و قابل باور را خلق کند. فیلمبرداری اثر نیز در خلق فضایی ملموس و گاهی احساسی موفق عمل کرده است. با این حال، فیلمنامه گاهی دچار کش‌دار شدن و افت ریتم می‌شود که ممکن است برای برخی مخاطبان خسته‌کننده باشد. کارگردانی شلا مک‌لئود در اولین تجربه‌ی بلند سینمایی‌اش، پتانسیل خوبی را نشان می‌دهد، اما در پرداخت برخی جزئیات روایی جای کار بیشتری داشته است.

«فضانورد» در ژانر درام طبقه‌بندی می‌شود، اما با توجه به تم اصلی آن یعنی سفر به فضا، رگه‌هایی از علمی-تخیلی و ماجراجویی نیز در آن دیده می‌شود. این فیلم بیشتر بر جنبه‌های انسانی و عاطفی تمرکز دارد تا جلوه‌های ویژه و هیجان‌های علمی. سبک روایی فیلم، بیشتر به سمت درام‌های شخصیت‌محور گرایش دارد تا اکشن‌های پرسرعت.

این فیلم به مخاطب یادآوری می‌کند که رویاها هیچ‌گاه تاریخ انقضا ندارند و اراده‌ی قوی می‌تواند بر بسیاری از موانع غلبه کند. «فضانورد» فضایی را فراهم می‌کند تا درباره‌ی اهمیت پیوندهای خانوادگی و تلاش برای تحقق آرزوها، حتی در سنین بالا، تأمل کنیم. این اثر، نگاهی مثبت و امیدوارکننده به زندگی در دوران کهنسالی ارائه می‌دهد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «The Martian» (مریخی) را برای تجربه‌ی فضایی واقع‌گرایانه‌تر، «Little Miss Sunshine» (میس سان‌شاین کوچولو) را برای داستانی با محوریت خانواده و رسیدن به رویا، و «Up» (بالا) را برای انیمیشنی دلنشین با شخصیت اصلی مسن که به دنبال ماجراجویی است، تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.