Day of the Woman

اگر به دنبال تجربه‌ای سینمایی هستید که مرزهای ژانر وحشت و تریلر را جابجا کند و شما را به چالش بکشد، «روز زن» انتخاب مناسبی است. این فیلم صرفاً یک اثر سرگرم‌کننده نیست، بلکه کاوشی تلخ در باب خشونت، انتقام و بقا است. فیلمبرداری ساده و بدون زرق و برق، همراه با ریتم کوبنده در بخش دوم، بر تأثیرگذاری هرچه بیشتر صحنه‌ها می‌افزاید. بازی کامیل کیتون در نقش اصلی، با وجود محدودیت‌های فیلمنامه، توانسته بار اصلی احساسی و روانی اثر را به دوش بکشد.

قدرت اصلی فیلم در جسارتش در پرداختن به موضوعاتی است که بسیاری از آثار سینمایی از آن‌ها پرهیز می‌کنند. نمایش عریان خشونت و تجاوز، اگرچه برای عده‌ای دلخراش است، اما به شکلی ناخواسته، واقع‌گرایی تلخی را به اثر می‌بخشد. فیلمنامه، با وجود برخی ضعف‌ها در پرداخت شخصیت‌ها، توانسته است یک چرخه خشونت را به تصویر بکشد که در نهایت به واکنشی تند و افراطی منجر می‌شود. کارگردانی Meir Zarchi در فضاسازی و ایجاد حس اضطراب، موفق عمل کرده است.

«روز زن» در ژانر وحشت و تریلر جای می‌گیرد، اما به دلیل محتوای تکان‌دهنده و نمایش صریح خشونت، اغلب در دسته‌بندی «اکسپلوتیشن» (Exploitation) قرار داده می‌شود. این زیرژانر که در دهه‌های ۷۰ و ۸۰ میلادی محبوبیت داشت، با هدف جلب توجه مخاطب از طریق مضامین بحث‌برانگیز و صحنه‌های تند، تولید می‌شد. فیلم زارچی نمونه‌ای بارز از این سبک است که تلاش می‌کند ضمن نمایش خشونت، به مضامینی چون انتقام و قدرت زنانگی نیز بپردازد.

این فیلم به خاطر نمایش جسورانه و بی‌پرده خود، به یکی از آثار کالت و فراموش‌نشدنی در تاریخ سینمای وحشت تبدیل شده است. «روز زن» توانسته است با ایجاد شوک و واکنشی قوی در مخاطب، جایگاهی ویژه برای خود در میان آثار مشابه دست و پا کند. هرچند از نظر فنی و فیلمنامه ممکن است ضعف‌هایی داشته باشد، اما تأثیر روانی و ماندگاری آن بر بیننده، یکی از نقاط قوت غیرقابل انکار این اثر محسوب می‌شود.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم که آثار مشابهی چون «میزری» (Misery) به کارگردانی راب رینر، «خانه شیطان» (The House of the Devil) به کارگردانی تید گِیفگان، و همچنین «پولاک» (Pollock) به کارگردانی اد هریس را که هر کدام به شیوه خود به مضامین بقا و انتقام می‌پردازند، تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.