Blackout

اگر به دنبال تجربه‌ای نوستالژیک از سینمای اکشن و هیجان‌انگیز دهه ۷۰ میلادی هستید که در بستر یک رویداد واقعی و پرتنش اتفاق می‌افتد، «بلک‌اوت» می‌تواند انتخاب مناسبی باشد. فضاسازی فیلم با استفاده از خاموشی فراگیر شهر، اتمسفری منحصر به فرد خلق می‌کند که در کنار تعقیب و گریزهای نفس‌گیر، لحظاتی هیجان‌انگیز را برای علاقه‌مندان به این ژانر رقم می‌زند. حضور بازیگرانی چون جیمز میچام و رابرت کارادین نیز به جذابیت فیلم افزوده است.

قدرت اصلی فیلم در فضاسازی و ایجاد حس تعلیق است. تاریکی مطلق شهر، به همراه حضور چهار خلافکار بی‌رحم در یک فضای بسته، پتانسیل بالایی برای خلق موقعیت‌های دلهره‌آور ایجاد کرده است. کارگردانی ماتالون تلاش می‌کند تا ریتم تندی به فیلم ببخشد و صحنه‌های اکشن را با ضرباهنگ مناسبی پیش ببرد. با این حال، فیلمنامه گاهی دچار کلیشه‌ها شده و عمق کافی به شخصیت‌ها نمی‌دهد، که این امر می‌تواند از تاثیرگذاری کلی فیلم بکاهد.

«بلک‌اوت» در ژانر تریلر اکشن با رگه‌هایی از exploitation قرار می‌گیرد. این نوع فیلم‌ها که در دهه‌های ۷۰ و ۸۰ میلادی محبوبیت داشتند، اغلب با بودجه‌ای کمتر و تمرکز بر خشونت، تعلیق و هیجان ساخته می‌شدند. استفاده از یک رویداد واقعی مانند خاموشی نیویورک، به فیلم قالبی مستندگونه می‌بخشد، اما هسته اصلی داستان حول محور بقا و درگیری بین شخصیت‌های خوب و بد در شرایط اضطراری می‌چرخد.

تماشای «بلک‌اوت» فرصتی است برای آشنایی با سینمای هیجان‌انگیز کانادایی-فرانسوی دهه ۷۰ که کمتر دیده شده است. این فیلم نمونه‌ای خوب از تریلرهایی است که با بهره‌گیری از موقعیت‌های اضطراری و فضاهای محدود، توانسته‌اند مخاطب را پای فیلم نگه دارند. همچنین، این اثر نگاهی گذرا به آشفتگی اجتماعی و ترس ناشی از وقوع خاموشی‌های گسترده در شهرهای بزرگ دارد.

اگر از اتمسفر پرتنش و داستان بقا در «بلک‌اوت» لذت بردید، ممکن است تماشای فیلم‌هایی چون «جان‌سخت» (Die Hard) با فضای اکشن در محیطی بسته و «شب در موزه» (The Purge) با ایده تعلیق قانون در یک شب خاص، برایتان جذاب باشد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.