Lying and Stealing

اگر به دنبال فیلمی با فضاسازی شیک، بازیگرانی خوش‌چهره و داستانی در ژانر جنایی هستید که به روابط انسانی و انگیزه‌های پنهان شخصیت‌ها می‌پردازد، «دروغ و دزدی» می‌تواند گزینه‌ی سرگرم‌کننده‌ای باشد. فیلمبرداری چشم‌نواز و دکوراسیون‌های لوکس، جلوه‌های بصری خوبی را ارائه می‌دهند که تماشای آن را لذت‌بخش می‌کند، حتی اگر داستان در اوج خود نباشد.

قدرت اصلی فیلم در تصویرسازی بصری و اتمسفر لس آنجلس نهفته است. کارگردانی مت استلتون، با وجود برخی تجربه‌های نه چندان زیاد، توانسته است تصاویری گیرا خلق کند. بازی تئو جیمز و امیلی راتایکوفسکی نیز قابل قبول است و شیمی بین آن‌ها، اگرچه شاید به پختگی کامل نرسیده باشد، اما جذابیت لازم را به داستان اضافه می‌کند. با این حال، فیلمنامه می‌توانست با عمق بیشتری به انگیزه‌های شخصیت‌ها و پیچیدگی‌های دنیای هنر بپردازد.

این فیلم در ژانر درام جنایی قرار می‌گیرد و با الهام از فیلم‌های سرقت (heist movies) و درام‌های رمانتیک، سعی در ایجاد ترکیبی منحصر به فرد دارد. اما برخلاف انتظار، هیجان و تعلیق یک فیلم سرقت کلاسیک را به طور کامل ارائه نمی‌دهد و بیشتر بر جنبه‌های دراماتیک و روانشناختی شخصیت‌ها تمرکز می‌کند. درجه‌بندی R فیلم نیز نشان‌دهنده وجود صحنه‌هایی با زبان تند، خشونت، مواد مخدر و محتوای جنسی است که آن را برای مخاطبان جوانتر نامناسب می‌سازد.

تماشای «دروغ و دزدی» تجربه‌ای است که می‌تواند شما را با دنیای زیرزمینی سرقت‌های هنری و لایه‌های پنهان روابط انسانی آشنا کند. فیلم با نمایش تضاد بین ظاهر فریبنده و واقعیت تلخ، پیامی در مورد ماهیت اعتماد و خیانت را به مخاطب منتقل می‌کند. همچنین، کارگردانی و فیلمبرداری خوب، این اثر را به یک تماشای بصری دلپذیر تبدیل کرده است.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «الماس آخر» (The Last Diamond) با فضایی مشابه در دنیای هنر و سرقت، یا «دعوا» (Fighting) که به نمایش روابط پر تنش در بستری جنایی می‌پردازد را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.