Like Father

اگر به دنبال اثری سرگرم‌کننده و نه چندان پیچیده هستید که بتواند شما را برای مدتی از دغدغه‌ها دور کند، «مثل پدر، مثل پسر» می‌تواند گزینه مناسبی باشد. تماشای تعامل کریستن بل و کیلمی گرامر، که شیمی خوبی بینشان دیده می‌شود، لذت‌بخش است. این فیلم برای کسانی که به دنبال یک درام کمدی خانوادگی با پایانی قابل پیش‌بینی اما دلنشین هستند، جذاب خواهد بود.

قدرت اصلی فیلم در بازی خوب بازیگران اصلی، به خصوص کریستن بل در نقش دختری سرخورده و کیلمی گرامر در نقش پدری خودمحور، نهفته است. لحظات کمدی موقعیت و دیالوگ‌های گاه‌به‌گاه بامزه، توانسته‌اند بار درام را تا حدی تعدیل کنند. با این حال، فیلمنامه می‌توانست از پتانسیل بیشتری برای عمق بخشیدن به شخصیت‌ها و موقعیت‌ها بهره ببرد.

این فیلم در ژانر کمدی-درام دسته‌بندی می‌شود، اما به نظر می‌رسد بیشتر به سمت کمدی متمایل است تا درام. کارگردان، لورن میلر روگن، تلاش کرده تا با حفظ ریتم فیلم، فضایی گرم و صمیمی ایجاد کند، هرچند گاهی فیلمبرداری و فضاسازی می‌توانست خلاقانه‌تر باشد. فیلم در رده‌بندی سنی R قرار گرفته که بیشتر به دلیل حضور صحنه‌هایی در ارتباط با روابط جنسی است.

مهم‌ترین دستاورد فیلم، برجسته کردن اهمیت روابط خانوادگی، حتی در میان تلخکامی‌ها و سوءتفاهم‌هاست. فیلم نشان می‌دهد که چگونه ارتباط دوباره با اعضای خانواده، حتی پس از سال‌ها دوری و دلخوری، می‌تواند به التیام زخم‌ها و درک متقابل کمک کند. همچنین، به طور غیرمستقیم، به موضوعاتی مانند تعادل بین کار و زندگی و اهمیت روابط انسانی در مقابل جاه‌طلبی‌های شغلی اشاره دارد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «مثل آب برای شکلات» (Como agua para chocolate) با فضایی مشابه و تمرکز بر روابط خانوادگی، یا «پیش از آنکه بخوابم» (Before I Go to Sleep) با بازی نیکول کیدمن که به کاوش در روابط و حافظه می‌پردازد را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.