Boxcar Bertha

اگر به دنبال فیلمی هستید که ریشه‌های سبک خاص مارتین اسکورسیزی را کاوش کند و نگاهی به سینمای exploitation دهه ۷۰ بیندازد، «باکس‌کار برتا» انتخاب مناسبی است. این فیلم با وجود برخی کاستی‌ها، انرژی خام و رویکرد جسورانه‌ای دارد که آن را از آثار مشابه متمایز می‌کند. برای علاقه‌مندان به سینمای جاده‌ای، داستان‌های ضدقهرمانی و درام‌های اجتماعی با چاشنی جنایت، تماشای این اثر خالی از لطف نیست. همچنین، بازی باربارا هرشی در نقش برتا، نقطه قوت قابل توجهی برای فیلم محسوب می‌شود.

قدرت اصلی «باکس‌کار برتا» در فضاسازی و ریتم نسبتاً تند آن نهفته است. اسکورسیزی با وجود محدودیت‌های بودجه و زمان، توانسته است جهانی پر از ناامیدی، خشونت و عشق‌های نافرجام را خلق کند. فیلمبرداری، گرچه تحت تأثیر فضای سینمای ارزان‌قیمت آن دوران است، اما در سکانس‌های اکشن و تعقیب و گریز، هیجان‌انگیز از آب درآمده است. انتخاب بازیگران نیز، به خصوص دیوید کارادین در نقش بیل، با وجود انتقاداتی که به بازی او وارد است، به خوبی با فضای فیلم همخوانی دارد.

«باکس‌کار برتا» در ژانر درام جنایی با رگه‌هایی از رمانتیک و وسترن اسپاگتی (به واسطه فضای یاغی‌گری و فرار) قرار می‌گیرد. این فیلم در دوران اوج سینمای exploitation و آثار روجر کورمن ساخته شده و تأثیراتی از این سبک در آن دیده می‌شود. با این حال، نگاه اسکورسیزی به شخصیت‌ها و جامعه، فراتر از یک فیلم صرفاً تجاری و سطحی است و به آن عمق می‌بخشد. این اثر، پلی بین سینمای مستقل و جریان اصلی دهه ۷۰ محسوب می‌شود.

تماشای «باکس‌کار برتا» به مخاطب اجازه می‌دهد تا با مراحل اولیه شکل‌گیری سبک کارگردانی مارتین اسکورسیزی آشنا شود. فیلم نشان می‌دهد که چگونه یک کارگردان جوان با تکیه بر خلاقیت و انرژی خود، حتی در چارچوب‌های محدود، می‌تواند آثاری قابل توجه خلق کند. همچنین، این فیلم نگاهی اجمالی به مسائل اجتماعی و اقتصادی دوران رکود آمریکا و مبارزات کارگری آن دوره دارد و داستانی از عشق، خیانت و بقا را روایت می‌کند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «گانگستر آمریکایی» (American Gangster) به خاطر پرداختن به دنیای جرم و جنایت و شخصیت‌های خاکستری، و همچنین «بانی و کلاید» (Bonnie and Clyde) را برای فضای مشابه یاغی‌گری و رمانتیسم جنایتکارانه تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.