The Case Is Closed, Forget It

اگر به دنبال سینمایی هستید که شما را به تفکر وادارد و تصویری واقع‌گرایانه و بدون پرده‌پوشی از ناکارآمدی سیستم‌های قضایی و زندانبانی ارائه دهد، این فیلم انتخابی ایده‌آل است. «پرونده بسته شد، فراموشش کن» با فضاسازی سنگین و نفس‌گیر خود، ریتمی گیرا و بازی‌های قوی، به خصوص از سوی فرانک نرو، تجربه‌ای سینمایی فراموش‌نشدنی را رقم می‌زند. این اثر نه تنها سرگرم‌کننده است، بلکه تلنگری جدی به وجدان مخاطب می‌زند و او را با پیچیدگی‌های اخلاقی در موقعیت‌های بغرنج روبرو می‌کند. موسیقی متن درخشان انیو موریکونه نیز به غنای اثر افزوده و بر تاثیرگذاری صحنه‌ها صحه می‌گذارد.

قوت اصلی فیلم در واقع‌گرایی بی‌رحمانه و نقد اجتماعی صریح آن نهفته است. دامیانی از نمایش جزئیات تلخ زندگی در زندان ابایی ندارد و فساد، خشونت و بی‌عدالتی را به شکلی ملموس به تصویر می‌کشد. فیلمبرداری در خدمت این واقع‌گرایی است و با استفاده از قاب‌بندی‌های بسته و نورپردازی تیره، حس خفقان و انزوا را به خوبی منتقل می‌کند. همچنین، بازی فرانک نرو در نقش معمار بیگناهی که به تدریج در باتلاق زندان فرو می‌رود، بسیار تاثیرگذار است و او توانسته به خوبی تحول شخصیتی کاراکترش را به نمایش بگذارد. با این حال، ممکن است برخی مخاطبان که انتظار اکشن پر زد و خورد دارند، از ریتم کندتر و تمرکز فیلم بر جنبه‌های روانشناختی و اجتماعی ناراضی باشند.

این فیلم در ژانر تریلر جنایی و درام زندان جای می‌گیرد، اما فراتر از کلیشه‌های رایج این ژانرها عمل می‌کند. «پرونده بسته شد، فراموشش کن» به طور خاص به زیرژانر «پولیتزوتسکو» (Poliziottesco) تعلق دارد که در ایتالیا در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ میلادی رواج داشت و به فیلم‌های پلیسی و جنایی با رویکردی اجتماعی و سیاسی می‌پرداخت. دامیانو دامیانی، کارگردان این اثر، یکی از چهره‌های شاخص این جریان بود و در آثارش همواره به مسائل اجتماعی و سیاسی روز ایتالیا می‌پرداخت. این فیلم با تمرکز بر فساد در سیستم قضایی و زندان‌ها، نقدی صریح بر جامعه ایتالیای آن دوران وارد می‌کند.

با تماشای «پرونده بسته شد، فراموشش کن»، مخاطب با جنبه‌های تاریک و کمتر دیده‌شده‌ای از جامعه و سیستم قضایی آشنا می‌شود. این فیلم دریچه‌ای است به دنیایی که در آن انسانیت به سختی نفس می‌کشد و بقا نیازمند سازش‌های دردناک است. درک عمیق‌تری از تاثیرات مخرب زندان بر روح و روان انسان و همچنین نقش مافیا در جامعه پیدا خواهید کرد. علاوه بر این، تماشای فیلمی با این کیفیت از کارگردانی، فیلمنامه‌نویسی و بازیگری، خود لذتی سینمایی است که دیدگاه شما را نسبت به سینمای ایتالیا گسترش می‌دهد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «آنتی‌چیست» (The Sicilian Clan)، «اعترافات یک پلیس فوق سری» (Confessions of a Police Chief) و «روز جغد» (The Day of the Owl) را نیز تماشا کنید که همگی به مسائل اجتماعی و فساد در ایتالیا پرداخته و فضایی مشابه دارند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.