Site 13

اگرچه «سایت ۱۳» در اجرای جاه‌طلبی‌های خود برای خلق یک تجربه وحشت کیهانی عمیق، با چالش‌های جدی روبرو است، اما ممکن است برای علاقه‌مندان واقعی به زیرژانرهای کمتر شناخته‌شده وحشت، جذابیت‌هایی داشته باشد. فضاسازی اولیه و تلاش برای ایجاد حس رمز و راز می‌تواند برای برخی مخاطبان کنجکاو، انگیزه تماشای آن باشد. کسانی که به دنبال ایده‌های نو در ژانر وحشت هستند و حاضرند ضعف‌های روایی را نادیده بگیرند، شاید بتوانند در این فیلم چیزهایی برای کشف بیابند.

نقاط قوت «سایت ۱۳» در سایه ضعف‌های آشکار آن کمرنگ می‌شوند. فیلمنامه در ارائه یک روایت منسجم و شخصیت‌های باورپذیر ناکام می‌ماند. کارگردانی نیز نتوانسته است از پتانسیل موضوع وحشت کیهانی به خوبی بهره ببرد و ریتم فیلم اغلب کند و خسته‌کننده است. با این حال، شاید بتوان به تلاش کارگردانان برای فضاسازی اتمسفریک و ایجاد حس ناآرامی اشاره کرد، هرچند که این تلاش‌ها به نتیجه مطلوب نرسیده‌اند.

«سایت ۱۳» در تلاش است تا خود را به عنوان یک فیلم وحشت کیهانی معرفی کند، ژانری که با آثار اچ. پی. لاوکرفت شناخته می‌شود و بر مفاهیمی چون ناشناخته‌های کیهانی، جنون و پوچی هستی تمرکز دارد. این فیلم سعی دارد با ارجاعاتی به دانشگاه میسکاتونیک، این فضا را ایجاد کند، اما در پرداختن به عمق این مفاهیم و خلق موجودات یا مفاهیم واقعاً ترسناک و تفکربرانگیز، موفق عمل نمی‌کند و بیشتر در حد یک ادعا باقی می‌ماند.

تماشای «سایت ۱۳» در بهترین حالت می‌تواند تجربه‌ای برای درک بهتر چگونگی شکست در اجرای یک ایده جذاب در ژانر وحشت باشد. این فیلم به طور بالقوه می‌تواند به مخاطبان نشان دهد که چگونه عناصر داستانی پراکنده و شخصیت‌پردازی ضعیف می‌توانند مانع از خلق یک اثر تاثیرگذار شوند. شاید بتوان از آن به عنوان یک مورد مطالعاتی برای علاقه‌مندان به فیلمسازی در ژانر وحشت یاد کرد که چگونه نباید یک داستان را روایت کرد.

اگر به دنبال تجربه‌های مشابه در ژانر وحشت کیهانی هستید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «رنگ خارج از فضا» (Color Out of Space) یا «مهمانی هیولا» (A Monster Calls) را که به شکل متفاوتی به مفاهیم لاوکرفتی می‌پردازند، تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.