Partner.

تماشای «شریک» تجربه‌ای است برای کسانی که به سینمای موج نو ایتالیا و فرم‌های روایی غیرمتعارف علاقه‌مندند. این فیلم، به خصوص با توجه به سن کم برتولوچی در زمان ساخت، پنجره‌ای به ذهن یک هنرمند جوان و جسور است که از چارچوب‌های روایی مرسوم فراتر می‌رود. فیلمبرداری خلاقانه، فضاسازی وهم‌آلود و موسیقی متن فراموش‌نشدنی انیو موریکونه، در کنار بازی درخشان پی‌یر کلمنتی، «شریک» را به اثری تبدیل کرده که پس از پایان، همچنان در ذهن مخاطب باقی می‌ماند و او را به تفکر وامی‌دارد. اگر به دنبال سینمایی هستید که شما را به چالش بکشد و دیدگاه تازه‌ای به شما ارائه دهد، «شریک» انتخابی عالی است.

قوی‌ترین جنبه‌ی «شریک» بدون شک جسارت فرمی و کارگردانی برناردو برتولوچی است. او موفق شده است تا با الهام از بزرگان موج نوی فرانسه، به خصوص گدار، اما با امضای شخصی خود، اثری خلق کند که هم در لایه‌های فرمی و هم در محتوای سیاسی و روانشناختی، حرف‌های زیادی برای گفتن دارد. بازی پی‌یر کلمنتی در نقش دوگانه‌ی جاکوبه، شاهکاری است که بار اصلی فیلم را بر دوش می‌کشد و قادر است پیچیدگی‌های روانی شخصیت را به شکلی باورپذیر به تصویر بکشد. با این حال، ریتم کند و روایت گاه گنگ فیلم ممکن است برای همه تماشاگران جذاب نباشد و نیاز به صبوری و تمرکز بیشتری دارد.

«شریک» در ژانر درام طبقه‌بندی می‌شود، اما ماهیت تجربی و سورئال آن، مرزهای ژانر را درمی‌نوردد. این فیلم را می‌توان در زمره‌ی آثار موج نوی سینمای ایتالیا و به طور کلی سینمای هنری و تجربی قرار داد. فضای سیاسی و اجتماعی فیلم، که بازتاب‌دهنده اعتراضات دانشجویی و فضای پرالتهاب اواخر دهه ۶۰ میلادی است، بُعدی سیاسی-اجتماعی به درام اضافه می‌کند. فیلم همچنین عناصری از روانشناختی و اگزیستانسیالیسم را در خود دارد و به کاوش در مفاهیمی چون هویت، تنهایی و بیگانگی می‌پردازد.

تماشای «شریک» فرصتی است برای آشنایی با یکی از آثار اولیه و کمتر دیده‌شده‌ی برناردو برتولوچی، کارگردانی که بعدها با ساخت آثاری چون «آخرین تانگو در پاریس» و «آخرین امپراتور» به شهرت جهانی رسید. این فیلم به شما امکان می‌دهد تا ریشه‌های سبک کارگردانی او و تأثیرپذیری‌اش از سینمای روز دنیا را مشاهده کنید. همچنین، درک عمیق‌تری از فضای سیاسی و فرهنگی ایتالیا در اواخر دهه ۶۰ میلادی به دست خواهید آورد و با مفاهیم پیچیده‌ی روانشناختی مانند دوگانگی شخصیت و بحران هویت از زاویه‌ای نو آشنا خواهید شد. این فیلم، مخاطب را به تفکر درباره‌ی ماهیت واقعیت و خودِ انسانی دعوت می‌کند.

اگر از فیلم «شریک» و رویکرد تجربی و سیاسی آن لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم آثار دیگری از برناردو برتولوچی مانند «برهنه بخواب» (Before the Revolution) و «کنفورمیست» (The Conformist) را نیز تماشا کنید. همچنین، فیلم‌های موج نوی فرانسه از ژان-لوک گدار، به ویژه «از نفس افتاده» (Breathless) و «آخرین نفس» (Weekend)، و آثار میکل‌آنجلو آنتونیونی مثل «عصراً» (L'Eclisse) می‌توانند برایتان جذاب باشند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.