Menashe

اگر به دنبال تجربه‌ای سینمایی متفاوت و عمیق هستید که شما را به دنیایی کمتر دیده‌شده ببرد و در عین حال با احساسات انسانی مشترک درگیر کند، «مناشه» انتخاب درستی است. این فیلم با بازی‌های طبیعی و فضاسازی واقع‌گرایانه‌اش، تجربه‌ای نزدیک به مستند را ارائه می‌دهد که تماشاگر را به تفکر درباره‌ی مفاهیمی چون خانواده، ایمان و تعهد وامی‌دارد. «مناشه» با ریتم آرام اما تأثیرگذار خود، داستانی را روایت می‌کند که در سکوت‌ها و نگاه‌ها حرف‌های زیادی برای گفتن دارد.

قدرت اصلی «مناشه» در صداقت و بی‌پرده‌گی آن است. کارگردان، جاشوا ز. واینستین، با استفاده از بازیگران غیرحرفه‌ای که بسیاری از آن‌ها خود بخشی از این جامعه هستند، توانسته است تصویری اصیل و دست‌نخورده از زندگی در میان یهودیان حسیدی ارائه دهد. فیلمبرداری ساده و بدون زرق و برق، به همراه دیالوگ‌های روزمره به زبان ییدیش، حس حضور در دل این جامعه را به تماشاگر القا می‌کند. اما همین واقع‌گرایی و ریتم کند ممکن است برای برخی مخاطبان که به دنبال هیجان و پیچیدگی‌های داستانی سریع هستند، کمی چالش‌برانگیز باشد.

«مناشه» در ژانر درام طبقه‌بندی می‌شود، اما با توجه به سبک فیلمبرداری و نحوه‌ی روایت، عناصری از مستند داستانی را نیز در خود دارد. فیلم در فضایی کاملاً مذهبی و سنتی در بروکلین جریان دارد و به شکلی عمیق به بررسی روابط انسانی در چارچوب قوانین و رسوم یک جامعه‌ی بسته می‌پردازد. زبان فیلم، عمدتاً ییدیش است که به غرق شدن بیشتر تماشاگر در اتمسفر فرهنگی آن کمک می‌کند.

تماشای «مناشه» فرصتی است برای آشنایی با جنبه‌هایی از زندگی که شاید تا پیش از این کمتر با آن‌ها برخورد داشته‌ایم. فیلم به ما نشان می‌دهد که چگونه سنت‌ها و قوانین می‌توانند هم حافظ جامعه باشند و هم محدودکننده‌ی افراد. همچنین، چگونگی مواجهه‌ی یک پدر با فقدان و تلاش او برای حفظ خانواده در شرایط دشوار، درس مهمی از استقامت و عشق را به مخاطب منتقل می‌کند. این فیلم تجربه‌ای غنی از درک تفاوت‌های فرهنگی و در عین حال یافتن نقاط مشترک انسانی را فراهم می‌آورد.

اگر از فضای انسانی و درام خانوادگی «مناشه» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «فروشنده‌ی لاله» (The Salesman) اصغر فرهادی را که به روابط پیچیده‌ی خانوادگی در جامعه‌ای سنتی می‌پردازد، یا «کودک دیگر» (The Kid with a Bike) برادران داردن را که داستانی مشابه درباره‌ی تلاش پسربچه‌ای برای یافتن پدرش و درک عشق است، تماشا کنید. همچنین، «شرم» (Shame) استیو مک‌کوئین با تمرکز بر مشکلات درونی یک فرد و تلاش او برای یافتن آرامش، می‌تواند تجربه‌ی متفاوتی باشد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.