Curse of the Crimson Altar

اگر از علاقه‌مندان سینمای وحشت کلاسیک هستید و حضور اسطوره‌هایی چون بوریس کارلوف و کریستوفر لی برایتان جذاب است، این فیلم ارزش دیدن دارد. «نفرین محراب شرابی» با وجود کاستی‌هایش، لحظاتی از وحشت گوتیک و فضایی وهم‌آلود را ارائه می‌دهد که یادآور دوران طلایی فیلم‌های ترسناک بریتانیایی است. فیلمبرداری جان کوکیلیون در فضاهای داخلی عمارت، نورپردازی خوبی دارد و به غنای بصری اثر کمک می‌کند. همچنین، حضور باربارا استیل با آن گریم خاص، یکی از نقاط برجسته فیلم است.

قدرت اصلی فیلم در بازیگران کهنه‌کار و فضاسازی آن نهفته است. بوریس کارلوف، در یکی از آخرین نقش‌هایش، حضوری کوتاه اما تاثیرگذار دارد و کریستوفر لی نیز مانند همیشه، کاریزمای خود را به نقش می‌آفرینی‌اش تزریق می‌کند. باربارا استیل نیز با وجود کم‌کاری، حضوری به‌یادماندنی دارد. اما در مقابل، بازی مارک ادن در نقش اصلی، اغلب سرد و بی‌روح توصیف شده و به ارتباط مخاطب با شخصیت اصلی لطمه می‌زند. همچنین، ریتم فیلم در بخش‌هایی کند است و ممکن است برای برخی تماشاگران خسته‌کننده باشد.

«نفرین محراب شرابی» در دسته وحشت گوتیک بریتانیایی و روان‌شناختی قرار می‌گیرد، اما با گذشت زمان و تاثیرپذیری از فرهنگ هیپی و جنبه‌های روان‌گردان دهه ۶۰، عناصری از این دوران را نیز در خود جای داده است. این ترکیب، اثری منحصربه‌فرد اما گاه نامتوازن را خلق کرده که تلاش می‌کند هم به سنت‌های ژانر وفادار بماند و هم نوآوری‌هایی را به کار گیرد. در مقایسه با آثار هم‌عصر خود، این فیلم سعی در تلفیق جادوگری، آیین‌های قربانی و جنون دارد.

این فیلم به خاطر بازی ستارگانش، فضای وهم‌آلود و دکورهای گوتیک، و همچنین تلاشش برای ترکیب عناصر روان‌گردان با وحشت کلاسیک، در میان طرفداران خاص ژانر مورد توجه قرار گرفته است. فیلمبرداری در عمارت واقعی، حس و حالی ملموس به ترس‌های بصری فیلم بخشیده است.

اگر از فضای وهم‌آلود و بازی ستارگان کهنه‌کار این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «مراسم عروسی خونین» (The Wicker Man) محصول ۱۹۷۳ را نیز تماشا کنید که فضایی مشابه و داستانی در مورد فرقه‌های پنهان دارد، یا فیلم «خانه‌ای روی تپه جن‌زده» (House on Haunted Hill) محصول ۱۹۵۹ با بازی وینسنت پرایس که آن هم تجربه‌ای کلاسیک در ژانر وحشت است.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.