Countdown

تماشای «کانت‌داون» به علاقه‌مندان به تاریخچه اکتشافات فضایی و همچنین کسانی که می‌خواهند ریشه‌های سبک کارگردانی رابرت آلتمن را در دوران ابتدایی فعالیت حرفه‌ای‌اش ببینند، توصیه می‌شود. این فیلم فرصتی است برای دیدن بازی‌های اولیه جیمز کان و رابرت دووال در نقش‌هایی که پیش از شهرت جهانی‌شان ایفا کردند.

نقاط قوت فیلم در فضاسازی ملموس دوران رقابت فضایی و نمایش درونیات پرسنل ناسا نهفته است. بازی بازیگران، به‌خصوص دووال و کان، قابل قبول است و فیلمنامه تلاش می‌کند تا تنش‌های موجود در چنین پروژه‌های عظیمی را به تصویر بکشد. اما نباید از ضعف‌های فنی و جلوه‌های ویژه که با استانداردهای امروزی فاصله زیادی دارد، چشم‌پوشی کرد. همچنین، برخی شخصیت‌پردازی‌ها و گره‌های داستانی ممکن است کمی تصنعی به نظر برسند.

«کانت‌داون» را می‌توان یکی از فیلم‌های علمی-تخیلی دوران خود دانست که بیشتر بر جنبه‌های انسانی و سیاسی ماموریت‌های فضایی تمرکز دارد تا جنبه‌های صرفاً تخیلی. این فیلم در دورانی ساخته شده که هنوز قدم گذاشتن انسان بر ماه به یک واقعیت تبدیل نشده بود و حس هیجان و رقابت در جامعه موج می‌زد. این اثر، برخلاف فیلم‌های علمی-تخیلی صرفاً سرگرم‌کننده، سعی در ارائه تصویری نزدیک به واقعیت از چالش‌های پیش روی فرستادن انسان به فضا دارد.

تماشاگر با دیدن «کانت‌داون» با فضای علمی و سیاسی حاکم بر ناسا در دهه ۶۰ میلادی آشنا می‌شود و درک بهتری از فشارهای روانی و فنی ماموریت‌های فضایی پیدا می‌کند. همچنین، این فیلم نگاهی اجمالی به سبک کارگردانی رابرت آلتمن در ابتدای مسیر حرفه‌ای‌اش ارائه می‌دهد، هرچند که محدودیت‌های استودیویی باعث شده تا امضای همیشگی او کمتر در اثر دیده شود.

اگر از تماشای فیلم‌هایی با محوریت رقابت‌های فضایی و درام‌های انسانی در دل پروژه‌های علمی لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «مارونِد» (Marooned) محصول ۱۹۶۹ یا «آپولو ۱۳» (Apollo 13) ساخته ۱۹۹۵ را نیز در پاپ‌کورن جستجو کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.