Blood Machines

اگر به دنبال تجربه‌ای بصری و موسیقایی منحصر به فرد در ژانر علمی-تخیلی هستید، «ماشین‌های خون» را نباید از دست بدهید. این فیلم به معنای واقعی کلمه یک «تمرین سبکی» (exercice de style) درخشان است که با الهام از موسیقی الکترونیک، فیلم‌های علمی-تخیلی دهه ۸۰ و هنر مفهومی، دنیایی غریب و گیرا خلق می‌کند. فضاسازی بی‌نظیر، طراحی صحنه و لباس خلاقانه، و موسیقی متن کوبنده، تجربه‌ای شبیه به تماشای یک موزیک ویدئوی بلندبالا و هنری را ارائه می‌دهد که در سینمای جریان اصلی کمتر دیده می‌شود.

قدرت اصلی «ماشین‌های خون» در جلوه‌های بصری، فیلمبرداری، و طراحی صدا نهفته است. هر فریم از فیلم مانند یک تابلوی نقاشی متحرک است و جزئیات خیره‌کننده‌ای در آن به کار رفته. موسیقی متن که توسط Carpenter Brut ساخته شده، نقشی حیاتی در پیشبرد ریتم فیلم و ایجاد اتمسفر ایفا می‌کند. با این حال، فیلمنامه و بازی‌ها در مقایسه با جنبه‌های بصری، بسیار ضعیف‌تر هستند. اگر انتظار یک داستان پیچیده و شخصیت‌پردازی عمیق را دارید، این فیلم ممکن است شما را ناامید کند، اما اگر زیبایی‌شناسی بصری و تجربه‌های سینمایی نوآورانه را در اولویت قرار دهید، «ماشین‌های خون» شما را شگفت‌زده خواهد کرد.

«ماشین‌های خون» در ژانر علمی-تخیلی قرار می‌گیرد، اما با رویکردی بسیار متفاوت نسبت به آثار رایج. این فیلم بیشتر به سمت سینمای هنری و تجربی گرایش دارد و عناصر داستانی را فدای خلق فضایی سورئال و اتمسفریک می‌کند. می‌توان آن را ترکیبی از «بلید رانر» با جنبه‌های بصری «مَندی» (Mandy) و حس و حال ویدئوهای موسیقی دهه ۸۰ دانست. این فیلم برای مخاطبانی که به دنبال داستان‌های کلاسیک علمی-تخیلی با روایت خطی و شخصیت‌های قابل لمس هستند، کمی غریب و شاید گیج‌کننده به نظر برسد، اما برای علاقه‌مندان به سینمای بصری و آزمون و خطا در فرم، بسیار جذاب خواهد بود.

تماشای «ماشین‌های خون» تجربه‌ای است که حواس شما را درگیر می‌کند. این فیلم به شما یادآوری می‌کند که سینما می‌تواند فراتر از روایت صرف باشد و با استفاده از قدرت تصویر و صدا، احساسات و مفاهیم را منتقل کند. اگرچه فیلمنامه آن قوی نیست، اما جسارت کارگردانان در خلق جهانی بیگانه و زیبا، و استفاده خلاقانه از موسیقی، ارزش دیدن دارد. این اثر نشان می‌دهد که چگونه می‌توان با بودجه‌ای محدودتر، آثاری بصری چشم‌نواز و منحصر به فرد خلق کرد که مخاطب را به چالش بکشد.

اگر از زیبایی‌شناسی بصری و اتمسفر خاص «ماشین‌های خون» لذت بردید، احتمالاً از فیلم‌هایی مانند «تربو کیلر» (Turbo Killer) که آن هم فضایی مشابه دارد، یا «بلید رانر» (Blade Runner) برای عمق علمی-تخیلی و فضاسازی‌اش، و همچنین «مَندی» (Mandy) به خاطر سبک بصری خاص و تجربه‌ی سورئالش، لذت خواهید برد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.