Kiss Me Monster

اگر به دنبال تجربه‌ای سینمایی خاص و متفاوت هستید که ترکیبی از هیجان، رمز و راز و کمی جنون باشد، «بوسه بر من، هیولا» می‌تواند انتخاب خوبی باشد. این فیلم با فضاسازی خاص دهه ۶۰ میلادی و ریتم پرسرعت خود، تجربه‌ای سرگرم‌کننده و تا حدی نوستالژیک را برای علاقه‌مندان به سینمای اروپایی آن دوران ارائه می‌دهد. کارگردانی جسوس فرانکو با سبک خاص خود، به فیلم جلوه‌ای منحصر به فرد بخشیده است.

نقاط قوت این فیلم را می‌توان در اتمسفر خاص و پرکشش آن، بازی‌های گیرا و فیلمبرداری که حس و حال فیلم‌های جاسوسی و هیجان‌انگیز را به خوبی منتقل می‌کند، جستجو کرد. اگرچه فیلمنامه ممکن است در برخی نقاط پیچیدگی‌های فراوانی داشته باشد، اما این پیچیدگی‌ها به همراه عناصر سورپرایز کننده، فیلم را از یکنواختی دور نگه می‌دارد و بیننده را تا انتها با خود همراه می‌کند.

«بوسه بر من، هیولا» در دل ژانرهای وحشت، رازآلود و ماجراجویی جای می‌گیرد، اما با نگاهی عمیق‌تر، می‌توان ردپای سینمای یورو-اسپای (Eurospy) و حتی عناصری از فیلم‌های گوتیک را در آن مشاهده کرد. این تلفیق ژانری، اثری را خلق کرده که هم هیجان‌انگیز است و هم حس کنجکاوی بیننده را برمی‌انگیزد. فضای فیلم که با موسیقی متن و طراحی صحنه دهه ۶۰ تکمیل می‌شود، به غنای بصری و حسی آن افزوده است.

این فیلم در زمان خود، تلاشی بود برای خلق اثری هیجان‌انگیز با رویکردی نو به ژانرهای رایج. با وجود امتیاز نه چندان بالای خود در پایگاه‌های داده سینمایی، «بوسه بر من، هیولا» به خاطر سبک بصری خاص، روایت غیرخطی و گاه سورئال و همچنین حضور بازیگرانی که به خوبی از پس نقش‌های خود برآمده‌اند، مورد توجه قرار گرفته است. این فیلم نشان‌دهنده جسارت کارگردان در آزمودن ایده‌های جدید و فضاسازی‌های منحصر به فرد است.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «دکتر فاستوس» (Doctor Faustus) اثر همین کارگردان، «کازینو رویال» (Casino Royale) محصول ۱۹۶۷ با فضایی مشابه در ژانر جاسوسی، و یا «بارابلا» (Barbarella) با اتمسفر علمی-تخیلی و فانتزی دهه شصتی را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.