Finding Steve McQueen

اگر به دنبال فیلمی هستید که ترکیبی از هیجان سرقت، درام جنایی و نگاهی به اتفاقات تاریخی پرحاشیه آمریکا باشد، «یافتن استیو مک‌کوئین» می‌تواند گزینه‌ی خوبی باشد. فیلم با فضاسازی مناسب دهه ۷۰ و ارجاعات فرهنگی، تجربه‌ی نوستالژیکی را برای علاقه‌مندان به این دوران فراهم می‌کند. بازی روان تراویس فیمیل در نقش هری باربر، که خود را در دنیای استیو مک‌کوئین غرق کرده، و حضور بازیگران کارکشته‌ای چون فارست ویتاکر، جذابیت اثر را دوچندان کرده است.

یکی از نقاط قوت فیلم، ریتم مناسب و روایت غیرخطی آن است که بخش‌هایی از داستان را در قالب خاطرات شخصیت اصلی بازگو می‌کند. این شیوه، ضمن حفظ تعلیق، به درک بهتر انگیزه‌ها و پیش‌زمینه‌ی شخصیت‌ها کمک می‌کند. فیلمبرداری و طراحی صحنه نیز با دقت به جزئیات، حس و حال دهه ۷۰ را به خوبی منتقل کرده و به فضاسازی اثر عمق بخشیده است. با این حال، گاهی حس می‌شود فیلم می‌توانست با پرداختی عمیق‌تر به برخی شخصیت‌های فرعی، غنی‌تر شود.

این فیلم در ژانر درام جنایی جای می‌گیرد، اما رگه‌هایی از کمدی سیاه و حتی عاشقانه‌ی ملایم را نیز در خود دارد. «یافتن استیو مک‌کوئین» تلاش می‌کند تا ضمن روایت یک داستان جنایی هیجان‌انگیز، نگاهی انتقادی به فساد در بالاترین سطوح قدرت داشته باشد. این ترکیب ژانری، اثری را خلق کرده که شاید در نگاه اول شبیه به فیلم‌های سرقت کلاسیک باشد، اما لایه‌های معنایی عمیق‌تری را در خود پنهان کرده است.

تماشای «یافتن استیو مک‌کوئین» می‌تواند تجربه‌ی جالبی از سینمای جنایی معاصر آمریکا باشد که با الهام از رویدادهای واقعی، داستانی سرگرم‌کننده و پرتعلیق را روایت می‌کند. فیلم با بازی‌های خوب و کارگردانی قابل قبول، توانسته توجه مخاطبان را جلب کند و نگاهی تازه به وقایع تاریخی ارائه دهد. علاقه‌مندان به فیلم‌هایی با تم سرقت و فساد سیاسی، از تماشای این اثر لذت خواهند برد.

اگر از «یافتن استیو مک‌کوئین» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «کارهایی که در دنور آموختند» (The Ledge) با تم سرقت‌های پیچیده و درام‌های جنایی با فضاسازی دهه ۷۰ مانند «رفیق دوست‌داشتنی» (Friendly Persuasion) را نیز در برنامه‌ی تماشای خود قرار دهید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.