Wounds

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت در ژانر وحشت هستید که بیشتر بر ایجاد اتمسفر و تنش روانی تکیه دارد تا جامپ‌اسکر‌های صرف، «زخم‌ها» می‌تواند انتخاب مناسبی باشد. کارگردانی بابک انوری، که پیش از این با «زیر سایه» (Under The Shadow) توانایی خود را اثبات کرده بود، در اینجا نیز با استفاده خلاقانه از صدا و تصویر، فضایی سنگین و دلهره‌آور خلق می‌کند. بازی خوب بازیگران اصلی، به‌خصوص آرمی همر، به باورپذیری شخصیت‌ها و درگیری آن‌ها با وقایع کمک شایانی می‌کند.

قدرت اصلی فیلم در فضاسازی و ایجاد حس ناخوشایند و اضطراب نهفته است. فیلمبرداری و طراحی صحنه به خوبی توانسته‌اند اتمسفر خفقان‌آور و در عین حال جذاب نیواورلئان را به تصویر بکشند. ریتم فیلم در بخش‌هایی کند است، اما این کندی عامدانه به نظر می‌رسد و به پیشبرد حس تعلیق و انتظار کمک می‌کند. با این حال، نبود توضیحات کافی در پایان فیلم، یکی از نقاط ضعف آن محسوب می‌شود که ممکن است باعث نارضایتی بخشی از مخاطبان شود.

«زخم‌ها» را می‌توان در دسته فیلم‌های وحشت روان‌شناختی و فراطبیعی طبقه‌بندی کرد. این فیلم با الهام از عناصر گمانه‌زن و رازآلود، سعی در کاوش مضامینی چون گناه، عواقب اعمال و مواجهه با ناشناخته‌ها دارد. ماهیت مبهم و نیمه‌باز روایت، فضایی را ایجاد می‌کند که تماشاگر را به تفکر وامی‌دارد، اما در عین حال، عدم قطعیت و پایان‌بندی باز، ممکن است برای علاقه‌مندان به ژانر وحشت کلاسیک که انتظار پاسخ‌های روشن دارند، ناامیدکننده باشد.

این فیلم در ایجاد حس کنجکاوی و تعلیق بسیار موفق عمل می‌کند. مخاطب از همان دقایق ابتدایی با پیدا شدن تلفن همراه، درگیر ماجرایی می‌شود که به نظر می‌رسد پیامدهای تاریکی دارد. انوری استادانه از عناصر بصری و صوتی برای ایجاد حس ترس و عدم اطمینان بهره می‌برد. بازی‌ها، به ویژه نقش‌آفرینی آرمی همر، قابل توجه است و به عمق بخشیدن به شخصیت اصلی و درگیری‌های درونی او کمک می‌کند.

اگر از فضاسازی وهم‌آلود و روایت رازآلود «زخم‌ها» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «مهمانی شام» (The Invitation) به کارگردانی کارین کوساما، «اسلحه مخفی» (Coherence) به کارگردانی جیمز وارد بایتی، و «آنچه در تاریکی پنهان است» (What Lies Beneath) به کارگردانی رابرت زمکیس را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.