The Chapman Report

اگر به فیلم‌های کلاسیک با موضوعات اجتماعی و روانشناختی علاقه دارید و می‌خواهید ببینید سینمای هالیوود در اوایل دهه شصت میلادی چگونه به مسائل جنسی زنان نگاه می‌کرده، «گزارش چَپمن» ارزش دیدن دارد. حضور بازیگرانی چون جین فوندا، شلی وینترز، کلر بلوم و گلیس جانز در اوایل دوران بازیگری‌شان، خود انگیزه‌ای برای تماشای این اثر است. کارگردانی جورج کوکور، استاد به تصویر کشیدن درام‌های زنانه، تلاش کرده تا از بازیگرانش بهترین بازی‌ها را بگیرد.

قدرت اصلی فیلم در بازی‌های درخشان بازیگران زن آن است که توانسته‌اند شخصیت‌هایی چندلایه و باورپذیر را ارائه دهند. با این حال، فیلمنامه گاهی دچار شعارزدگی و رویکردی اخلاق‌گرایانه می‌شود که با استانداردهای امروزی همخوانی ندارد. فیلمبرداری و فضاسازی فیلم، حس و حال دهه شصت میلادی را به خوبی منتقل می‌کند، اما ریتم فیلم در برخی قسمت‌ها کند می‌شود.

این فیلم در ژانر درام و رمانتیک طبقه‌بندی می‌شود، اما با نگاهی به موضوعات جنسی و اجتماعی، می‌توان آن را در زیرشاخه‌های درام روانشناختی نیز قرار داد. «گزارش چَپمن» در دورانی ساخته شده که پرداختن به مسائل جنسی، خصوصاً از دیدگاه زنان، در سینمای جریان اصلی چندان رایج نبود و این فیلم تلاشی بود برای شکستن این تابو، هرچند با محدودیت‌های زمانه خود.

تماشای «گزارش چَپمن» فرصتی است برای درک نگاه جامعه و سینما به مسائل جنسی زنان در دهه‌های گذشته. این فیلم با وجود ضعف‌هایش، دریچه‌ای به سوی بحث‌هایی درباره روابط، سرکوب امیال و هویت جنسی زنان باز می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه تابوها می‌توانند بر زندگی افراد تأثیر بگذارند. بازی‌های قوی بازیگران زن، فیلم را از افتادن به ورطه ابتذال نجات داده است.

اگر از این فیلم لذت بردید و به درام‌های روانشناختی با محوریت زنان علاقه‌مند هستید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «چه کسی از ویرجینیا وولف می‌ترسد؟» (Who's Afraid of Virginia Woolf?) ساخته همین کارگردان، «جنس مخالف» (The Opposite Sex)، و «بهار در پاییز» (Autumn Leaves) را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.