Samaritan

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت از فیلم‌های ابرقهرمانی هستید که در آن قهرمان، غول آهنی شکست‌ناپذیر نیست، «سامری» می‌تواند گزینه‌ی خوبی باشد. فیلم با فضاسازی مناسب و ریتم نسبتاً متعادل، داستانی را روایت می‌کند که در آن پیرنگِ تکراریِ «ابرقهرمانِ بازگشته» با چاشنی نوستالژی و نگاهی به دوران افول قهرمانان همراه شده است. حضور سیلوستر استالونه، کهنه‌کارِ سینمای اکشن، خود به تنهایی عاملی برای کشش فیلم است، به‌خصوص که او در این نقش، شمایلی پیرتر و خسته‌تر از قهرمانان همیشگی‌اش را به نمایش می‌گذارد.

قوت اصلی «سامری» در شخصیت‌پردازی آقای اسمیت و بازی استالونه نهفته است. او تصویری باورپذیر از مردی را ارائه می‌دهد که بار سنگین گذشته را بر دوش می‌کشد و دیگر شور و شوق جوانی را ندارد. رابطه‌ی او با سم، پسر نوجوان، نیز به خوبی پرداخت شده و نقطه قوت فیلم محسوب می‌شود. فیلمنامه سعی دارد با ارائه‌ی یک پیش‌زمینه داستانی (بک استوری) برای سامری و برادرش نمسیس، عمق بیشتری به جهان فیلم ببخشد، هرچند در اجرا با چالش‌هایی روبرو است. فیلمبرداری و تدوین نیز در خدمت فضاسازی فیلم قرار دارند و حس و حال شهری رو به زوال را به خوبی منتقل می‌کنند.

«سامری» در ژانر ابرقهرمانی قرار می‌گیرد، اما کارگردان، جولیوس آوری، با تلفیق عناصر درام، فانتزی و اکشن، سعی در خلق اثری متمایز داشته است. این فیلم در مقایسه با بلاک‌باسترهای پر سر و صدای ابرقهرمانی، رویکردی آرام‌تر و متمرکزتر بر شخصیت دارد. فیلم به جای تمرکز بر نبردهای عظیم و جلوه‌های ویژه خیره‌کننده، به جنبه‌های اخلاقی و انسانی قهرمان‌پروری می‌پردازد و پرسش‌هایی را درباره‌ی ماهیت قهرمانی و مسئولیت‌پذیری مطرح می‌کند. این رویکرد، «سامری» را در دسته‌ی فیلم‌های ابرقهرمانیِ «متفکرانه» جای می‌دهد.

تماشای «سامری» تجربه‌ای است که در آن، مخاطب با قهرمانی روبه‌رو می‌شود که نه تنها ضعف‌ها و خستگی‌هایش را به نمایش می‌گذارد، بلکه در نهایت، درس‌هایی درباره‌ی امید، مسئولیت و اهمیت حضور در کنار دیگران را نیز به او می‌آموزد. فیلم نشان می‌دهد که قهرمان بودن لزوماً به معنای داشتن قدرت‌های فراطبیعی نیست، بلکه گاهی در انتخاب‌های کوچک روزمره و تلاش برای بهتر کردن دنیای اطراف، حتی در مقیاس کوچک، تجلی پیدا می‌کند. این نگاه، «سامری» را به اثری دلنشین و قابل تامل تبدیل می‌کند.

اگر از فضای «سامری» و حضور سیلوستر استالونه در نقش یک قهرمان بازنشسته لذت بردید، تماشای فیلم‌هایی مانند «لوگان» (Logan) که به شخصیت‌پردازی عمیق یک ابرقهرمان پیر می‌پردازد، یا «نگهبانان» (Watchmen) که رویکردی تاریک و واقع‌گرایانه به ژانر ابرقهرمانی دارد، می‌تواند تجربه‌ای مشابه و جذاب را برایتان رقم بزند. همچنین، فیلم «جان‌سخت» (Die Hard) با آن قهرمان انسانی و آسیب‌پذیرش، ممکن است برایتان دلنشین باشد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.