Doctor Blood's Coffin

اگر به دنبال تجربه‌ای نوستالژیک از سینمای وحشت کلاسیک هستید و از فضاسازی‌های گیرا و روایت‌هایی که در آن‌ها علم با اخلاق در جدال است، لذت می‌برید، «تابوت دکتر بلاد» می‌تواند انتخابی جذاب باشد. فیلمبرداری در لوکیشن‌های چشم‌نواز کورنوال، همراه با بازی‌های قابل قبول، به خصوص از سوی کیرون مور در نقش دکتر بلاد، تماشایی دلنشین را رقم می‌زند. این اثر، نگاهی است به جاه‌طلبی‌های انسان و پیامدهای ناخواسته‌ی آن، که در قالب یک داستان ترسناک روایت می‌شود.

یکی از نقاط قوت فیلم، اتمسفرسازی قوی آن است. فیلمبرداری در سواحل سنگی و معادن متروکه کورنوال، حس انزوا و وهم را به خوبی منتقل می‌کند. همچنین، فیلم در پرداخت شخصیت دکتر بلاد، او را نه صرفاً یک شخصیت شرور، بلکه فردی با انگیزه‌های پیچیده نشان می‌دهد که مخاطب را وادار به تفکر درباره اعمالش می‌کند. با این حال، ریتم فیلم گاهی کند می‌شود و برخی صحنه‌ها ممکن است برای تماشاگر امروزی کمی کش‌دار به نظر برسند. پایان‌بندی نیز می‌تواند کمی شتاب‌زده و رضایت‌بخش‌تر باشد.

«تابوت دکتر بلاد» در دوران طلایی فیلم‌های ترسناک بریتانیایی ساخته شده است؛ دورانی که استودیوهایی چون همر (Hammer) با ساخت آثاری چون «نفرین فرانکنشتاین» و «دراکولا» استاندارد جدیدی را برای این ژانر تعریف می‌کردند. این فیلم، اگرچه متعلق به استودیوهای بزرگ نبود، اما با تقلید هوشمندانه از فرمول‌های موفق آن دوران و افزودن چاشنی‌های خاص خود، توانست جایگاهی در میان علاقه‌مندان به وحشت کلاسیک پیدا کند. رنگ‌آمیزی و طراحی صحنه نیز بازتاب‌دهنده حال و هوای اوایل دهه ۶۰ میلادی است.

تماشای «تابوت دکتر بلاد» فرصتی است برای غرق شدن در فضایی وهم‌آلود و آشنایی با یکی از آثار کمتر دیده‌شده در ژانر وحشت کلاسیک. این فیلم، علاوه بر سرگرم کردن مخاطب با تعلیق و هیجان، لایه‌هایی از نقد علمی و اخلاقی را نیز در خود دارد. طراحی صحنه و لباس‌های دهه ۶۰ میلادی، جذابیت بصری فیلم را دوچندان کرده است.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «دیوانه در قفس» (The Mad Doctor of Market Street) را نیز تماشا کنید که فضایی مشابه و موضوعی نزدیک به آن دارد، همچنین «موزه‌ها» (The Museums) با اتمسفر ترسناک و معمایی خود می‌تواند انتخاب خوبی باشد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.