Ghastlies

اگر به دنبال تجربه‌ای سینمایی هستید که شما را به یاد فیلم‌های ترسناک کم‌هزینه و سرگرم‌کننده دهه‌های گذشته بیندازد، «قَستلیز» ممکن است گزینه‌ای برای شما باشد. این فیلم با بودجه محدود ساخته شده و تلاش دارد تا با ارائه‌ی مخلوقات ترسناک و موقعیت‌های دلهره‌آور، لحظاتی هیجان‌انگیز را رقم بزند. تماشای این اثر می‌تواند برای علاقه‌مندان به فیلم‌های «آن‌قدر بد که خوب» (so bad it's good) جذاب باشد، چرا که ضعف‌های فنی و روایی آن گاهی به شکلی ناخواسته خنده‌دار از آب درمی‌آیند.

نقاط قوت «قَستلیز» در مقایسه با ضعف‌هایش بسیار کمرنگ است. شاید بتوان فیلمبرداری در برخی لوکیشن‌های روستایی را تنها نکته‌ی قابل ذکر دانست که تا حدی به فضاسازی کمک می‌کند. با این حال، جلوه‌های ویژه و طراحی موجودات (هیولاها) بسیار ابتدایی و غیرقابل باور است و بازی بازیگران نیز در سطحی بسیار پایین قرار دارد. تدوین و ریتم فیلم نیز دچار افت و خیزهای فراوانی است و نمی‌تواند کشش لازم را در طول فیلم حفظ کند.

«قَستلیز» در دسته‌ی فیلم‌های ترسناک مستقل (Indie Horror) با مایه‌های کمدی سیاه قرار می‌گیرد. این ژانر معمولاً با بودجه‌های پایین و خلاقیت در ایده‌پردازی سعی در جلب توجه مخاطب دارد. کارگردان، برت کلی، در ساخت فیلم‌های ترسناک با بودجه محدود سابقه‌دار است و «قَستلیز» نیز در ادامه‌ی همان مسیر، به سراغ داستانی کلاسیک از موجودات شیطانی و گروهی جوان می‌رود که ناخواسته آن‌ها را آزاد می‌کنند.

با وجود تمام کاستی‌ها، «قَستلیز» تلاش می‌کند تا تجربه‌ای متفاوت در ژانر وحشت ارائه دهد. کارگردان سعی دارد با الهام از فیلم‌های ترسناک کلاسیک، حس نوستالژی را در مخاطب زنده کند. اگرچه اجرای این ایده موفقیت‌آمیز نیست، اما تلاش برای خلق موجوداتی منحصر به فرد و داستانی که پتانسیل تبدیل شدن به یک کالت کلاسیک را دارد، قابل تقدیر است. این فیلم می‌تواند برای کسانی که به دنبال سرگرمی صرف و فرار از آثار پیچیده هستند، جذاب باشد.

اگر از تماشای فیلم‌هایی با فضای مشابه «قَستلیز» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم آثاری چون «موجودات» (Critters)، «غول‌های کوچک» (Ghoulies) و «گرملین‌ها» (Gremlins) را نیز در برنامه تماشای خود قرار دهید، چرا که این فیلم‌ها در ایجاد فضایی سرگرم‌کننده و ترسناک با موجودات خاص موفق‌تر عمل کرده‌اند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.