A Promise of Time Travel

اگر به داستان‌های علمی-تخیلی که بیشتر به جنبه‌های فکری و دراماتیک می‌پردازند علاقه دارید و می‌توانید از جلوه‌های ویژه سطح پایین چشم‌پوشی کنید، «قول سفر در زمان» می‌تواند تجربه‌ای جذاب برایتان باشد. این فیلم با وجود بودجه محدود، موفق شده است روایتی گیرا و پرسشگرانه را به تصویر بکشد که ساعت‌ها ذهن شما را درگیر خود خواهد کرد. بازی‌های بازیگران اصلی، به خصوص در انتقال حس تردید و کنجکاوی، قابل قبول است و به پیشبرد داستان کمک می‌کند.

بزرگترین نقطه قوت این فیلم، فیلمنامه و ایده‌های بکر آن است که توانسته با وجود محدودیت‌های تولید، داستانی گیرا خلق کند. کارگردانی «کریگ جسن» نیز تلاش کرده تا با اتکا به روایت و فضاسازی، بر کمبود جلوه‌های ویژه غلبه کند. با این حال، ریتم کند فیلم و عدم وجود هیجان بصری کافی، ممکن است برای برخی مخاطبان خسته‌کننده باشد. فیلمبرداری ساده و بدون زرق و برق، به خوبی حس و حال فیلم‌های مستقل را تداعی می‌کند.

در ژانر سفر در زمان، کمتر فیلمی را می‌بینیم که به جای نمایش هیجان‌های لحظه‌ای و جلوه‌های ویژه خیره‌کننده، بر پیامدهای عمیق و جنبه‌های فلسفی این پدیده تمرکز کند. «قول سفر در زمان» در این زمینه تلاش قابل توجهی کرده و با الهام از آثار متفکرانه‌تر این ژانر، سعی در ایجاد تجربه‌ای متفاوت دارد. این فیلم در کنار آثاری چون «دونّی دارکو» (Donnie Darko) و «من، اوریِل» (I Origins)، در دسته فیلم‌های علمی-تخیلی قرار می‌گیرد که مخاطب را به چالش می‌کشند.

تماشای این فیلم می‌تواند دریچه‌ای به سوی تفکر درباره ماهیت زمان، انتخاب‌ها و پیامدهای آن‌ها بگشاید. اگرچه فیلم فاقد جلوه‌های ویژه چشمگیر است، اما قادر است با اتکا به نیروی داستان و بازی‌های خوب، مخاطب را تا انتها همراه خود سازد و او را با پرسش‌هایی اساسی درباره زندگی و گذشته و آینده روبرو کند. این فیلم بیشتر برای کسانی جذاب است که به دنبال تجربه‌ای عمیق‌تر و کمتر تجاری در ژانر علمی-تخیلی هستند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم عنوان‌هایی چون «من، اوریِل» (I Origins) را برای فضایی مشابه و تفکربرانگیز، «بای‌بای سانی» (Bye Bye Sonny) را برای روایتی غیرخطی و معمایی، و همچنین «۱۰ cloverfield lane» را برای فضایی پرتعلیق و درگیرکننده در نظر بگیرید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.