Habit

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت در ژانر وحشت هستید که علاوه بر المان‌های آشنای ترسناک، به مسائل اجتماعی و اعتیاد نیز بپردازد، «هبیت» می‌تواند گزینه‌ی مناسبی باشد. فضاسازی تاریک و شهری فیلم، همراه با بازی‌های قابل قبول بازیگران، حس غرق شدن در دنیای خشن و بی‌رحمانه‌ی داستان را به خوبی منتقل می‌کند. این فیلم شاید برای همه نباشد، اما برای علاقه‌مندان به سینمای گرانج و وحشت شهری، جذابیت‌های خاص خود را دارد.

نقطه قوت اصلی «هبیت» در فضاسازی و ایجاد اتمسفر سنگین و وهم‌آلود آن نهفته است. کارگردانی سیمئون هالینگن توانسته تصویری واقع‌گرایانه و در عین حال دلهره‌آور از حواشی جامعه ارائه دهد. فیلمبرداری در خدمت روایت است و با نمایش خیابان‌های باران‌خورده و نورهای نئونی شبانه، حس انزوا و اضطراب را تشدید می‌کند. هرچند فیلمنامه در بخش‌هایی ممکن است کمی شتاب‌زده به نظر برسد، اما ریتم کلی اثر و نمایش تدریجی رازهای داستان، تا انتها مخاطب را درگیر نگه می‌دارد.

«هبیت» در ژانر وحشت قرار می‌گیرد، اما رویکردی خاص و شهری دارد که آن را از آثار کلیشه‌ای متمایز می‌کند. این فیلم با ترکیب عناصر وحشت روان‌شناختی، گوران (خون و خونریزی) و حتی کمی عناصر فراطبیعی، تجربه‌ای چندوجهی را ارائه می‌دهد. داستان فیلم بیشتر بر روی جنبه‌های تاریک جامعه، اعتیاد و گرایش‌های پنهان انسانی تمرکز دارد و در این زمینه، شباهت‌هایی با فیلم‌های نوآر و درام‌های اجتماعی خشن پیدا می‌کند.

تماشای «هبیت» می‌تواند تجربه‌ای منحصر به فرد برای علاقه‌مندان به زیرژانرهای خاص وحشت باشد. فیلم با نمایش عواقب انتخاب‌های نادرست و ورود به دنیای زیرزمینی، پیامی ضمنی درباره‌ی خطرات اعتیاد و انزوای اجتماعی دارد. بازی جسیکا باردن در نقش «لی» و ویلیام اش در نقش «مایکل»، ستون‌های اصلی فیلم هستند و به خوبی توانسته‌اند شخصیت‌های درگیر داستان را به تصویر بکشند. این فیلم موفق می‌شود تصویری واقع‌گرایانه و در عین حال ترسناک از بخش‌های کمتر دیده‌شده‌ی جامعه ارائه دهد.

اگر از «هبیت» لذت بردید و به دنبال فیلم‌هایی با فضای مشابه، داستان‌های تاریک و شهری و رگه‌هایی از وحشت هستید، تماشای آثاری چون «رانندگی» (Drive) با فضای نئو-نوآر و خشن خود، یا «کشتار» (Martyrs) برای تجربه‌ی وحشتی عمیق‌تر و تکان‌دهنده‌تر، به شما پیشنهاد می‌شود.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.