Rosy

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت و خارج از کلیشه‌های رایج در سینمای عاشقانه-هیجانی هستید، «رُزی» می‌تواند گزینه جذابی باشد. این فیلم به شکلی جسورانه به موضوعاتی چون اختلال استکهلم، روابط قدرت میان زن و مرد و مرز باریک میان عشق و وسواس می‌پردازد. بازی خوب استیسی مارتین در نقش رُزی و حضور غیرمنتظره جانی ناکسویل، از نقاط قوت فیلم به شمار می‌روند که تماشای آن را توجیه می‌کنند.

قدرت اصلی فیلم در پرداخت شخصیت‌ها و فضاسازی آن نهفته است. کارگردان تلاش کرده تا با کمترین امکانات، اتمسفری وهم‌آلود و پرتعلیق خلق کند. بازیگری استیسی مارتین، که نقش زنی را بازی می‌کند که در موقعیتی غیرعادی گرفتار شده، بسیار قابل قبول است و او توانسته ظرافت‌های روانی این شخصیت را به خوبی به تصویر بکشد. همچنین، ایده اولیه فیلمنامه، هرچند که در اجرا با چالش‌هایی روبروست، اما به خودی خود نوآورانه و قابل تامل است.

«رُزی» در مرز بین چند ژانر حرکت می‌کند. هسته اصلی فیلم یک درام روانشناختی با رگه‌هایی از کمدی سیاه است که با عناصر هیجان‌انگیز و نوآر آمیخته شده. این ترکیب ژانری، اگرچه می‌تواند به غنای اثر بیفزاید، اما گاهی باعث می‌شود فیلم در تعریف هویت خود دچار سردرگمی شود و نتواند به طور کامل در هیچ‌کدام از این ژانرها موفق عمل کند. با این حال، تلاش برای خلق اثری چندوجهی قابل تقدیر است.

تلاش جس باند برای ساخت فیلمی که هم سرگرم‌کننده باشد و هم به مسائل روانشناختی بپردازد، قابل ستایش است. فیلمبرداری و فضاسازی در خدمت داستان قرار گرفته و توانسته حس انزوا و اضطراب را به خوبی منتقل کند. همچنین، بازی‌های خوب، به خصوص از سوی بازیگران اصلی، به باورپذیری داستان کمک شایانی کرده است. فیلمنامه با وجود برخی نواقص، ایده‌های جذابی را مطرح می‌کند که مخاطب را به فکر فرو می‌برد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «عاشق» (The Collector) به کارگردانی مارکوس دنس، «دزدان دریایی سده هجدهم» (The Libertine) با بازی جانی دپ، یا «فریب» (The Grifters) را نیز تماشا کنید که هر کدام به شیوه‌ای به روابط پیچیده انسانی و جنبه‌های تاریک آن می‌پردازند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.