Spin a Dark Web

اگر به دنبال درام‌های جنایی کلاسیک با فضایی تاریک و پرتعلیق هستید، «چرخش تار سیاه» می‌تواند گزینه‌ی جذابی باشد. فیلمبرداری سیاه و سفید، بازی‌های گیرا و روایتِ پر از پیچ‌وخم، تجربه‌ای نوستالژیک و هیجان‌انگیز را برای علاقه‌مندان به این ژانر رقم می‌زند. علاوه بر این، فیلم نگاهی به زندگی در لندنِ دهه‌ی ۵۰ میلادی و زیروبمِ دنیای زیرزمینی آن ارائه می‌دهد که خود به تنهایی جذابیت بصری خاصی دارد.

نقاط قوت اصلی فیلم در فضاسازیِ اتمسفریک و بازیِ خوب بازیگران، به‌ویژه Faith Domergue در نقش زنِ اغواگر و خطرناک (femme fatale) نهفته است. کارگردانیِ Vernon Sewell توانسته است تنش و تعلیق را به خوبی در طول فیلم حفظ کند و ریتمِ روایت، اگرچه گاهی کند به نظر می‌رسد، اما در خدمتِ فضاسازیِ فیلم است. فیلمنامه نیز با وجود برخی کلیشه‌ها، داستانی قابل قبول و درگیرکننده را ارائه می‌دهد.

«چرخش تار سیاه» در ژانر فیلم نوآر (Film Noir) طبقه‌بندی می‌شود؛ زیرژانری که به خاطر فضاهای تاریک، شخصیت‌های خاکستری، جنایت، فساد و زنانی با ظاهر فریبنده شهرت دارد. این فیلم با الهام از آثار نوآر هالیوودی، روایتی جنایی را با تمرکز بر سرنوشتِ شومِ شخصیت اصلی و درگیری او با دنیای تبهکاران به تصویر می‌کشد. فضای لندنِ پس از جنگ نیز به این حسِ تیرگی و ناامیدیِ رایج در نوآرها عمق می‌بخشد.

تماشای این فیلم فرصتی است برای آشنایی با یکی از آثار کمتر دیده‌شده‌ی سینمای بریتانیا در دهه‌ی ۵۰ میلادی. این فیلم به خوبی نشان می‌دهد که چگونه سینمای جناییِ آن دوران، با وجود محدودیت‌ها، توانسته بود داستان‌های جذاب و شخصیت‌های پیچیده‌ای را خلق کند. «چرخش تار سیاه» تجربه‌ای سرگرم‌کننده و تأمل‌برانگیز در ژانر نوآر ارائه می‌دهد که می‌تواند برای علاقه‌مندان به سینمای کلاسیک لذت‌بخش باشد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «شب و شهر» (Night and the City) محصول ۱۹۵۰ به کارگردانی Jules Dassin که فضایی مشابه در لندن دارد، «جاده مالهالند» (Mulholland Drive) ساخته‌ی دیوید لینچ با پیچیدگی‌های داستانی و زنانی مرموز، و همچنین «خداحافظ، عشق من» (The Big Sleep) با بازی همفری بوگارت و لورن باکال را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.