Diane

اگر به درام‌های تاریخی پر زرق و برق با چاشنی عشق‌های ممنوعه و دسیسه‌های درباری علاقه دارید، «دایان» می‌تواند گزینه‌ی مناسبی باشد. تماشای این فیلم فرصتی است برای دیدن لانا ترنر در یکی از نقش‌های به‌یادماندنی‌اش و همچنین تجربه‌ی فضایی باشکوه از تاریخ فرانسه. با وجود ضعف‌هایی در فیلمنامه و ریتم، جذابیت بصری و بازی‌های دلنشین، به‌خصوص از سوی ترنر و پدرو آرمنداریز در نقش شاه، این فیلم را دیدنی می‌کند.

قوت اصلی فیلم در طراحی صحنه و لباس و فضاسازی دوران رنسانس است که با تکنیکور رنگارنگ، جلوه‌ای خیره‌کننده به آن بخشیده. لانا ترنر با وقار و زیبایی خاص خود، توانسته است شخصیتی پیچیده را به تصویر بکشد. همچنین، حضور پدرو آرمنداریز به عنوان شاه فرانسوای اول، به فیلم عمق می‌بخشد. با این حال، فیلمنامه گاهی دچار افت می‌شود و برخی دیالوگ‌ها، به‌خصوص در بخش‌هایی که تلاش بر نمایش عمق فلسفی شده، کمی شعاری به نظر می‌رسند.

«دایان» در ژانر درام تاریخی-رمانتیک قرار می‌گیرد، اما با رگه‌هایی از رمز و راز که به پیچیدگی روابط شخصیت‌ها دامن می‌زند. فیلم تلاش می‌کند تا تصویری رمانتیزه شده از تاریخ ارائه دهد و بر احساسات و روابط انسانی در بستری تاریخی تمرکز کند. این فیلم در دورانی ساخته شده که هالیوود به ساخت درام‌های تاریخی پرهزینه با ستاره‌های بزرگ علاقه داشت و «دایان» نیز از این قاعده مستثنی نیست.

تماشاگر با دیدن «دایان» با جنبه‌هایی کمتر دیده‌شده از تاریخ دربار فرانسه آشنا می‌شود و با شخصیت‌هایی روبرو می‌گردد که در عین قدرت، درگیر احساسات پیچیده‌ی انسانی بوده‌اند. فیلم، تصویری کلاسیک از عشق‌های پر فراز و نشیب در دوران گذشته را به نمایش می‌گذارد و تجربه‌ای بصری از شکوه و عظمت آن دوران را ارائه می‌دهد. لانا ترنر در این فیلم، یکی از ماندگارترین نقش‌آفرینی‌های خود را به نمایش می‌گذارد.

اگر از تماشای درام‌های تاریخی پر زرق و برق و داستان‌های عاشقانه‌ی درباری لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «الیزابت» (Elizabeth) با بازی کیت بلانشت، «شاه لیر» (King Lear) اثر ریچارد برتون یا حتی «آناستازیا» (Anastasia) با بازی اینگرید برگمن را نیز در فهرست تماشای خود قرار دهید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.