Chapter 27

اگر به درام‌های شخصیت‌محور و کاوش در روانِ انسان‌هایی که دست به اعمال غیرقابل توضیح می‌زنند، علاقه دارید، «فصل ۲۷» می‌تواند انتخابی جذاب باشد. این فیلم فرصتی است برای درکِ، نه توجیه، یکی از تاریک‌ترین لحظات تاریخ موسیقی. بازی خیره‌کننده‌ی جرد لتو در نقش چپمن، که با افزایش وزن و دگرگونی فیزیکی و روانی، شخصیتی چندلایه و آزاردهنده را خلق کرده، به تنهایی ارزش دیدن دارد. همچنین، فضاسازی و فیلمبرداری فیلم، حس انزوا و اضطراب را به خوبی منتقل می‌کند.

بزرگترین نقطه قوت «فصل ۲۷» در بازی جرد لتو و توانایی کارگردان در به تصویر کشیدنِ حسِ انزوا و آشفتگی ذهنی است. شفر موفق شده فضایی سنگین و نفس‌گیر خلق کند که مخاطب را در موقعیت روانی چپمن قرار می‌دهد. با این حال، ریتم کند فیلم و عدم ارائه پاسخ‌های قطعی به چرایی این جنایت، ممکن است برای همه جذاب نباشد. لینزی لوهان نیز در نقشی کوتاه، حضوری باورپذیر دارد، اما تمرکز اصلی فیلم بر روی شخصیت چپمن است.

این فیلم در ژانر درام، بیوگرافی و جنایی قرار می‌گیرد، اما نگاهی متفاوت به این ژانرها دارد. «فصل ۲۷» بیشتر به سمت روان‌شناسی شخصیت گرایش پیدا کرده و سعی دارد پیش‌درآمدی بر یک جنایت باشد تا شرح خودِ جنایت. این رویکرد، فیلم را از آثار جنایی صرف متمایز می‌کند و آن را در دسته‌ی آثار تأمل‌برانگیز و گاه ناراحت‌کننده‌ای قرار می‌دهد که به بررسی جنبه‌های تاریک‌ترِ روح انسان می‌پردازند.

تماشای «فصل ۲۷» می‌تواند درکی عمیق‌تر از پیچیدگی‌های روان انسان و تأثیرات احتمالی انزوا و شهرت‌طلبی بر ذهن افراد به ما بدهد. فیلم نشان می‌دهد که چگونه یک فرد می‌تواند در دنیای درونی خود غرق شده و دست به اعمالی بزند که از دید عموم غیرقابل باور است. همچنین، این فیلم ادای احترامی است به «ناتور برهنه»، کتابی که چپمن را تحت تأثیر قرار داد و نام فیلم نیز به همین موضوع اشاره دارد (۲۷ فصلِ «ناتور برهنه» + ۱ فصلِ خیالیِ چپمن).

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «راننده تاکسی» (Taxi Driver) ساخته مارتین اسکورسیزی با فضاسازی مشابه و کاوش در شخصیت‌های منزوی، و «صفر روز» (Zero Day) که به بررسی روانِ نوجوانانِ عاملِ جنایت‌های خشونت‌آمیز می‌پردازد را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.