Marla Mae

اگر به دنبال تجربه‌ای در ژانر وحشت هستید که با فضاسازی تدریجی و تمرکز بر جنبه‌های روانی و جسمی ترس، مخاطب را غافلگیر کند، «مارلا می» می‌تواند گزینه جالبی باشد. این فیلم با بودجه‌ای محدود ساخته شده و در تلاش است تا با ایده‌های نو و نگاهی متفاوت به ترس، خود را از آثار مشابه متمایز کند. کارگردانی و بازی اصلی فیلم که توسط یک نفر انجام شده، خود نکته‌ای قابل تأمل در بررسی این اثر است.

قدرت اصلی «مارلا می» در تلاش برای ایجاد فضایی سنگین و تا حدی سورئال است. کارگردان، لیزا ون دام-بیتس، با استفاده از نورپردازی و دکوپاژ، سعی در القای حس ناخوشایند و وهم‌آلود دارد. همچنین، پرداختن به موضوعات حساس و تابو در قالب ژانر وحشت، جسارت قابل توجهی است، هرچند که اجرای آن همیشه بی‌نقص نیست. بدنه فیلم با وجود افت و خیزهایی که در ریتم دارد، در لحظاتی موفق به ایجاد تنش و غافلگیری می‌شود.

«مارلا می» در دسته فیلم‌های وحشت روان‌شناختی و بدنی (Body Horror) قرار می‌گیرد. این ژانر که در سال‌های اخیر با آثاری چون «برو بیرون» (Get Out) و «موروثی» (Hereditary) محبوبیت یافته، بر ترس‌های درونی، اضطراب‌های اجتماعی و دگرگونی‌های جسمانی تمرکز دارد. فیلم با وام گرفتن از این عناصر، سعی در ارائه داستانی منحصر به فرد دارد که از کلیشه‌های رایج ژانر فاصله بگیرد.

این فیلم با بودجه‌ای بسیار اندک ساخته شده و در چنین شرایطی، تلاش برای خلق اثری متفاوت در ژانر وحشت قابل ستایش است. فیلمبرداری و فضاسازی در برخی سکانس‌ها، با وجود محدودیت‌ها، توانسته حس مورد نظر کارگردان را منتقل کند. همچنین، بازی لیزا ون دام-بیتس، علی‌رغم نقدهای منفی، در به تصویر کشیدن شخصیت اصلی که با موقعیتی بغرنج دست و پنجه نرم می‌کند، تلاش قابل قبولی از خود نشان می‌دهد.

اگر از فضای وهم‌آلود و ایده مرکزی «مارلا می» لذت بردید، ممکن است تماشای فیلم‌هایی مانند «بیمارستان روانی» (Session 9) با فضاسازی مشابه، یا «نفرین شده» (The Babadook) که به ترس‌های روانی و خانوادگی می‌پردازد، برایتان جذاب باشد. همچنین، فیلم «بد رفتاری» (Disturbing Behavior) که به موضوعات روان‌شناختی و اجتماعی در قالب هیجان‌انگیز می‌پردازد، می‌تواند انتخاب خوبی باشد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.