Close to Home

این فیلم به دلیل فضاسازی واقع‌گرایانه‌اش و پرهیز از شعارزدگی، اثری قابل تأمل است. کارگردانی دالیا هاگر و واردیت بیلو، با تمرکز بر جزئیات زندگی روزمره و روابط انسانی، توانسته‌اند تصویری ملموس از دغدغه‌ها و احساسات دختران جوان درگیر در خدمت سربازی ارائه دهند. اگر به دنبال درامی هستید که ضمن پرداختن به مسائل اجتماعی و سیاسی، نگاهی عمیق به درون شخصیت‌ها داشته باشد و بازی‌های طبیعی را تجربه کنید، «نزدیک خانه» انتخاب مناسبی است.

قدرت اصلی فیلم در نمایش تقابل شخصیت‌ها و روند شکل‌گیری دوستی میان آن‌هاست. بازی‌های طبیعی و باورپذیر بازیگران اصلی، به ویژه اسمادار سایار و نعمه شندر، در جان بخشیدن به شخصیت‌هایشان بسیار مؤثر بوده است. فیلمبرداری فیلم نیز به خوبی توانسته حس و حال زندگی در شهری پرتنش را منتقل کند و ریتم روایت، با وجود کندی ظاهری، مخاطب را با خود همراه می‌سازد. این اثر، تجربه‌ای متفاوت از سینمای اسرائیل را به نمایش می‌گذارد.

«نزدیک خانه» در ژانر درام اجتماعی قرار می‌گیرد، اما با توجه به بستر داستانی آن، رگه‌هایی از فیلم‌های جنگی و حتی کمدی سیاه را نیز می‌توان در آن یافت. این فیلم به طور خاص به تجربه‌ی زنان در ارتش اسرائیل و وظایف آن‌ها در مناطق درگیری می‌پردازد و به همین دلیل، نگاهی تازه به مفاهیم رایج در سینمای مرتبط با خدمت سربازی ارائه می‌دهد. فیلم سعی دارد تا جنبه‌های انسانی و عاطفی را در دل موقعیت‌های سیاسی و نظامی برجسته کند.

مخاطب با دیدن «نزدیک خانه» با جنبه‌های کمتر دیده‌شده‌ی خدمت سربازی در اسرائیل آشنا می‌شود؛ جنبه‌هایی که بیشتر بر روابط انسانی، فشارهای روانی و تلاش برای حفظ هویت فردی در شرایط دشوار متمرکز است. فیلم به خوبی نشان می‌دهد که چگونه مسائل سیاسی و اجتماعی، حتی بر روابط شخصی و عاطفی افراد تأثیر می‌گذارند. همچنین، این اثر فرصتی برای درک بهتر تجربه‌ی دختران جوان در موقعیت‌های مشابه فراهم می‌کند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «والک روی آب» (Walk on Water) ساخته‌ی آیسن‌برگ که نگاهی عمیق به مسائل هویتی و اجتماعی در اسرائیل دارد، یا «خط آنتوانت» (Antonia's Line) که داستانی انسانی و زنانه را در بستری اجتماعی روایت می‌کند، را نیز مشاهده فرمایید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.