Love Is Blind

اگر به دنبال فیلمی هستید که شما را به فکر فرو ببرد و با روایتی متفاوت از روابط انسانی و خودشناسی مواجه کند، «عشق کور» می‌تواند انتخاب مناسبی باشد. فضای درام و کمدی فیلم، همراه با بازی‌های گیرا، به‌خصوص از سوی شانون تاربت در نقش بس کرافت و آیدان ترنر در نقش راسل هنک، تجربه‌ی تماشای متفاوتی را ارائه می‌دهد. این فیلم، به خصوص برای کسانی که از کلیشه‌ها خسته شده‌اند و به دنبال ایده‌های بکر در سینما هستند، جذاب خواهد بود.

نقطه‌ی قوت اصلی فیلم، ایده‌ی اولیه‌ی جسورانه و اجرای بازیگران آن است. شانون تاربت توانسته است شخصیتی را به تصویر بکشد که در عین ناتوانی ظاهری، درونی قوی دارد. آیدان ترنر نیز با کاریزمای خاص خود، حضوری به‌یادماندنی دارد. کارگردانی فیلم تلاش کرده تا فضایی سورئال و در عین حال ملموس را خلق کند، اما گاهی ریتم کند روایت و پیچیدگی بیش از حد داستان، ممکن است برای برخی مخاطبان خسته‌کننده باشد. فیلمبرداری و فضاسازی نیز در خدمت این اتمسفر خاص قرار گرفته‌اند.

«عشق کور» در ژانر کمدی-درام طبقه‌بندی می‌شود، اما به نظر می‌رسد بیشتر به سمت درام روانشناختی با عناصری از سورئالیسم گرایش دارد. با وجود رتبه‌بندی R (محدودیت سنی)، محتوای جنسی و برهنگی آن، بخش کوچکی از داستان را تشکیل می‌دهد و تمرکز اصلی بر روی مسائل عاطفی و روانی شخصیت‌هاست. این فیلم، تجربه‌ای مستقل و خارج از جریان اصلی هالیوود را به مخاطب ارائه می‌دهد.

این فیلم با نگاهی تازه به مفاهیمی چون ادراک، روابط خانوادگی و استقلال فردی می‌پردازد. مخاطب با تماشای «عشق کور»، با چالش‌های درونی و بیرونی شخصیت اصلی همراه می‌شود و شاهد تلاش او برای یافتن جایگاه خود در دنیایی است که شاید همیشه آن‌طور که باید، آن را درک نمی‌کند. فیلمنامه، اگرچه گاهی سردرگم‌کننده است، اما تلاش می‌کند تا لایه‌های پنهان روان انسان را آشکار سازد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «میس سان‌شاین کوچولو» (Little Miss Sunshine) با فضای کمدی-درام خانوادگی خاص خود، «هشت/هشت» (Eighth Grade) برای پرداختن به چالش‌های بلوغ، و یا «صبحانه باشگاه» (The Breakfast Club) برای درک روابط پیچیده‌ی نوجوانان را نیز تماشا کنید. همچنین، بازی آیدان ترنر در سریال «پولدارک» (Poldark) نیز دیدنی است.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.