Blackout

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت از نوآرهای کلاسیک هستید و دوست دارید ببینید سینمای بریتانیا چگونه به این ژانر نگاه می‌کرده، «بلک‌اوت» می‌تواند جذاب باشد. فضای لندن دهه ۵۰ میلادی، موسیقی جاز اولیه و بازی نسبتاً خوب دین کلارک، از دلایل دیدن این فیلم محسوب می‌شوند. این اثر، هرچند بی‌نقص نیست، اما تصویری جالب از تلاش برای خلق یک نوآر بریتانیایی ارائه می‌دهد.

نقاط قوت فیلم در فضاسازی و تصویرگری لندن آن دوران نهفته است. فیلمبرداری در برخی صحنه‌ها، به خصوص در استودیوهای هنری یا آپارتمان‌های قدیمی، چشم‌نواز است. دین کلارک نیز تلاش می‌کند تا شخصیت سردرگم و درگیر خود را به خوبی ایفا کند. اما فیلمنامه گاهی بیش از حد به خود پیچیده می‌شود و ریتم فیلم را کند می‌کند، که این می‌تواند برای برخی مخاطبان نقطه ضعف محسوب شود.

«بلک‌اوت» را می‌توان در دسته نوارهای بریتانیایی قرار داد که سعی در تقلید از فرمول‌های موفق هالیوود داشتند. این فیلم‌ها معمولاً با بودجه‌ای محدودتر ساخته می‌شدند و گاهی لحنی متفاوت‌تر، حتی کمی کمدی یا ملودرام، را در خود جای می‌دادند. در حالی که برخی این فیلم را نوآر نمی‌دانند، اما المان‌های تعلیق، جنایت و شخصیت‌های درگیر در موقعیت‌های دشوار، آن را به این ژانر نزدیک می‌کند.

این فیلم به خصوص برای علاقه‌مندان به تاریخ سینمای بریتانیا و کسانی که می‌خواهند بدانند چگونه استودیوهایی مانند Hammer (که بعدها بیشتر به خاطر فیلم‌های ترسناک شهرت یافت) در ابتدا به ژانرهای دیگر می‌پرداختند، ارزشمند است. دیدن بازیگرانی که بعدها در فیلم‌های دیگری درخشیدند، در اوایل کارشان نیز می‌تواند جالب باشد.

اگر از فضای نوآرهای کلاسیک و داستان‌های جنایی پیچیده لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «مرد میان» (The Man Between) محصول ۱۹۵۳ یا «محاکمه» (The Trial) ساخته اورسن ولز در سال ۱۹۶۲ را نیز تماشا کنید که فضایی مشابه دارند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.