Penny Dreadful

اگر به دنبال فیلم‌های ترسناکی هستید که بر پایه‌ی تنش و اضطراب بنا شده‌اند و به جای جامپ‌اسکرهای صرف، بر روانشناسی ترس تمرکز دارند، «پنی ترسناک» می‌تواند گزینه‌ی جالبی باشد. فیلم با فضاسازی مناسب و ایجاد حس انزوا و درماندگی، تماشاگر را در موقعیت شخصیت اصلی قرار می‌دهد و حس تعلیق را تا حد زیادی حفظ می‌کند.

نقاط قوت فیلم را می‌توان در بازی خوب ریچل مینر در نقش پنی و تلاش برای پرداختن به یک ترس روانشناختی ملموس دانست. فیلمبرداری در برخی سکانس‌ها موفق به ایجاد حس خفقان و وحشت شده است. با این حال، گاهی فیلمنامه دچار کلیشه‌ها شده و برخی تصمیمات شخصیت‌ها منطقی به نظر نمی‌رسد، که این موارد می‌تواند از لذت تماشای فیلم بکاهد.

«پنی ترسناک» در ژانر وحشت، با رگه‌هایی از معمایی و هیجان روانشناختی دسته‌بندی می‌شود. این فیلم تلاشی است برای ارائه داستانی ترسناک که ریشه در واقعیت‌های روانی انسان دارد؛ ترسی که از درون نشأت می‌گیرد و با وقوع اتفاقات ناگوار، تشدید می‌شود. این رویکرد، فیلم را از آثار صرفاً ترسناک با هیولاهای فراطبیعی متمایز می‌کند.

این فیلم با موفقیت توانسته است حس انزوا و ترس را به مخاطب منتقل کند. ریتم فیلم در نیمه‌ی اول، ضربان قلب تماشاگر را بالا نگه می‌دارد و تعلیق خوبی را ایجاد می‌کند. بازی ریچل مینر در به تصویر کشیدن زجر روانی شخصیت پنی، قابل توجه است و فیلم را از سقوط کامل نجات می‌دهد.

اگر از فضای دلهره‌آور و روانی «پنی ترسناک» لذت بردید، شاید تماشای فیلم‌هایی مانند «نشانه‌ها» (Signs) که بر ترس و انزوا تمرکز دارد، یا «سکوت بره‌ها» (The Silence of the Lambs) که در آن تنش روانی و تعقیب و گریز حرف اول را می‌زند، برایتان جذاب باشد. همچنین، «در میان غریبه‌ها» (The Strangers) نیز می‌تواند تجربه‌ی مشابهی از وحشت در فضایی بسته ارائه دهد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.