Aaaaaaaah!

اگر به دنبال تجربه‌ای کاملاً متفاوت و خارج از چارچوب‌های معمول سینما هستید، «آآآآآآآه!» می‌تواند انتخاب جذابی باشد. این فیلم با جسارت خود در شکستن قواعد، به خصوص در ژانر کمدی-تریلر، مخاطب را به چالش می‌کشد. بازی‌های فیزیکی بازیگران، به‌ویژه استیو اورام و تام میتن، در انتقال حس و حال خشونت و جنون، قابل توجه است. همچنین، فضاسازی خاص و فیلمبرداری که حس انزوا و وهم را تقویت می‌کند، از نقاط قوت این اثر محسوب می‌شود. این فیلم برای کسانی است که از سینمای سورئال و تجربی لذت می‌برند و حاضرند با ریتم کند و روایت غیرمتعارف آن همراه شوند.

بزرگترین نقطه قوت «آآآآآآآه!»، ایده‌ی اصلی و جسارت کارگردان در اجرای آن است. در دنیایی که فیلم‌ها غالباً به دنبال مخاطب عام هستند، فیلمی که تماماً بر پایه‌ی صداهای غیرکلامی و بازنمایی غریزی انسان بنا شده، قابل تقدیر است. این فیلم می‌تواند به عنوان یک آزمایش ذهنی در مورد ماهیت انسان عمل کند. با این حال، همین رویکرد نوآورانه می‌تواند برای بسیاری از تماشاگران نقطه ضعف محسوب شود؛ چرا که فقدان روایت داستانی مشخص و دیالوگ، در کنار ریتم کند، ممکن است خسته‌کننده و بی‌هدف به نظر برسد. تماشای این فیلم نیازمند صبر و آمادگی برای پذیرش تجربه‌ای متفاوت است.

«آآآآآآآه!» را می‌توان در ژانر کمدی سیاه یا تریلر روانشناختی با رگه‌هایی از سورئالیسم دسته‌بندی کرد. این فیلم با الهام از رفتار حیوانات و ادغام آن با زندگی مدرن، به شکلی اغراق‌آمیز و هجوآمیز، جنبه‌های تاریک و غریزی انسان را به تصویر می‌کشد. کارگردان با ایجاد موقعیت‌های آزاردهنده و گاه مضحک، سعی در ایجاد شوک و تعلیق دارد. ماهیت بدون کلام فیلم، آن را از سایر آثار این ژانر متمایز می‌کند و به آن هویتی منحصر به فرد می‌بخشد که کمتر در سینمای بریتانیا دیده می‌شود.

تماشای «آآآآآآآه!» می‌تواند درک جدیدی از ارتباطات انسانی و تمدن را به ارمغان بیاورد. این فیلم نشان می‌دهد که چگونه زیر لایه‌های ظاهری جامعه، غرایز اولیه‌ی بشر همچنان پابرجا هستند. کارگردانی اورام در خلق فضایی وهم‌آلود و بازی‌های بدنی بازیگران، تجربه‌ای فراموش‌نشدنی (چه مثبت و چه منفی) را رقم می‌زند. کسانی که به سینمای تجربی علاقه‌مندند، از نوآوری و جسارت این اثر لذت خواهند برد و شاید پس از دیدن آن، نگاه متفاوتی به رفتارهای روزمره‌ی اطرافیان خود پیدا کنند.

اگر از این فیلم لذت بردید، احتمالاً از تماشای آثاری چون «بدون بازگشت» (Jacob's Ladder) به خاطر فضاسازی وهم‌آلود و روانشناختی، «کابینت دکتر کالیگاری» (The Cabinet of Dr. Caligari) برای تجربه‌ی سینمای صامت اکسپرسیونیستی، و «مردان در روزهای سخت» (Men in a Day) که آن هم تجربه‌ای با محدودیت زبانی است، لذت خواهید برد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.