Tabous (Zohre & Manouchehr)

اگر به دنبال سینمایی هستید که شما را به چالش بکشد و وادار به تفکر کند، «تابوها» انتخابی شایسته است. این فیلم نه تنها به خاطر موضوع حساس و ممنوعیتش در ایران، بلکه به دلیل رویکرد خلاقانه و جسورانه‌ی کارگردان در پرداختن به مسائل سرکوب‌شده، ارزش دیدن دارد. فضاسازی فیلم، که با فیلمبرداری مخفیانه شکل گرفته، حس تعلیق و واقعی‌گرایی خاصی به آن بخشیده است. دیدن این اثر، فرصتی است برای درک لایه‌های پنهان جامعه و نگاهی متفاوت به عشق و روابط انسانی در بستری که آزادی بیان محدود است.

قدرت اصلی فیلم در جسارت و صداقت آن نهفته است. میترا فراهانی بدون ترس از هنجارشکنان، به سراغ موضوعاتی رفته که کمتر کارگردانی به خود اجازه ورود به آن‌ها را می‌دهد. تلفیق هوشمندانه‌ی ژانر مستند و داستانی، به فیلم عمق بخشیده و آن را از یک اثر صرفاً اعتراضی فراتر برده است. اگرچه برخی ممکن است با انتخاب شخصیت‌ها یا رویکرد روایی فیلم موافق نباشند، اما نمی‌توان از تأثیرگذاری و توانایی فیلم در برانگیختن حس کنجکاوی و تفکر تماشاگر چشم‌پوشی کرد. ریتم فیلم نیز متناسب با موضوع، گاه تند و گاه کند می‌شود و تماشاگر را با خود همراه می‌کند.

«تابوها» در ژانر درام و مستند طبقه‌بندی می‌شود. این ترکیب، به فیلم اجازه می‌دهد تا ضمن روایت داستانی جذاب، به ابعاد واقعی و اجتماعی موضوع نیز بپردازد. کارگردان با استفاده از عناصر واقعی و برگرفته از جامعه، به فیلمنامه داستانی خود رنگ و بوی مستندگونه‌ای می‌بخشد و این دو وجه، به شکلی جدایی‌ناپذیر در هم تنیده شده‌اند. این رویکرد، به خصوص در سینمای ایران که با محدودیت‌های فراوانی روبروست، بسیار قابل توجه است و «تابوها» را به اثری منحصربه‌فرد در این ژانر تبدیل می‌کند.

تماشای «تابوها» تجربه‌ای است که می‌تواند دیدگاه شما را نسبت به مسائل اجتماعی و فرهنگی ایران گسترش دهد. این فیلم به شما نشان می‌دهد که چگونه هنرمندان در شرایط محدودیت، راه‌های خلاقانه‌ای برای بیان ایده‌ها و دغدغه‌های خود پیدا می‌کنند. علاوه بر این، با نگاهی به جنبه‌های کمتر دیده‌شده روابط انسانی، شما را با پیچیدگی‌های جامعه‌ی امروز ایران آشنا می‌سازد. فیلمبرداری و فضاسازی اثر نیز به خودی خود، تجربه‌ای سینمایی است که ارزش دیدن دارد.

اگر از فیلم «تابوها» لذت بردید و به دنبال آثاری با مضامین مشابه و رویکردی جسورانه هستید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «سنتوری» داریوش مهرجویی، «جدایی نادر از سیمین» اصغر فرهادی، و همچنین مستندهای اجتماعی چون «وقتی مهتاب گم شد» را نیز تماشا کنید که هر کدام به شیوه‌ی خود به لایه‌های پنهان جامعه‌ی ایران پرداخته‌اند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.