Baazi

برای علاقه‌مندان به سینمای کلاسیک هند و به‌خصوص آثار گورو دات، «بازی» یک اثر واجب و تماشایی است. این فیلم نه تنها آغازگر دوران کارگردانی دات بود، بلکه با فضاسازی نوآورانه‌اش، راه را برای بسیاری از فیلم‌های جنایی شهری در دهه‌ی پنجاه هموار کرد. موسیقی متن فوق‌العاده‌ی اس. دی. برمن، به‌ویژه ترانه‌ی ماندگار «تدبیر سی بیگڑی ہوئی تقدیر بنا لے»، به تنهایی دلیلی برای دیدن این اثر است.

قدرت فیلم در اجرا و بازی بازیگرانش نهفته است. دیو آنند در نقش اصلی، حضوری کاریزماتیک دارد و به‌خوبی از پس نمایش تردیدها و درگیری‌های درونی شخصیت برآمده است. گیتا بالی نیز در نقشی کلیدی، حضوری گیرا و به‌یادماندنی از خود به جای می‌گذارد. فیلمبرداری و تدوین نیز در خدمت ایجاد حس تعلیق و فضاهای تیره و تاریک فیلم قرار گرفته‌اند و ریتم مناسبی به روایت می‌بخشند.

«بازی» را می‌توان پیشگام ژانر فیلم نوآر در سینمای هند دانست. گورو دات با الهام از آثار هالیوودی، توانست فضایی تیره، شخصیت‌هایی خاکستری و داستانی پر از تعلیق را در بستری هندی خلق کند. ترکیب درام، عاشقانه و عناصر جنایی، «بازی» را به اثری چندوجهی تبدیل کرده که فراتر از یک فیلم گانگستری ساده است.

این فیلم نقطه‌ی عطفی در کارنامه‌ی هنری بسیاری از عواملش محسوب می‌شود. کارگردانی جسورانه‌ی گورو دات، بازی درخشان دیو آنند که او را به یک سوپراستار تبدیل کرد، و موسیقی بی‌نظیر اس. دی. برمن، از جمله دستاوردهای مهم «بازی» هستند. همچنین، این فیلم به معرفی استعدادهای جدیدی در بازیگری و خوانندگی کمک شایانی کرد.

اگر از تماشای «بازی» لذت بردید و به دنبال تجربه‌های مشابهی در سینمای کلاسیک هند با فضایی نوآر و موسیقی گیرا هستید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون « CID » (۱۹۵۶) و «ەڕاھgir » (۱۹۵۷) را نیز از دست ندهید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.