Dead Story

اگر به دنبال تجربه‌ای نو در ژانر وحشت نیستید و صرفاً مایلید ساعاتی را با یک فیلم ترسناکِ خانوادگی/جن‌زده بگذرانید، «داستان مرده» می‌تواند گزینه‌ی نسبتاً قابل قبولی باشد. بازی خوب «کِلسی دین» در نقش شخصیت اصلی، تا حدی ضعف‌های فیلمنامه را پوشش می‌دهد و اوست که بار اصلی انتقال حس ترس و اضطراب را به دوش می‌کشد. فضاسازی فیلم، به‌خصوص در شب و با استفاده از نورپردازی سرد و رنگ‌های تیره، می‌تواند برای علاقه‌مندان به اتمسفر گوتیک جذاب باشد.

قوی‌ترین نقطه فیلم، بدون شک، بازی «کِلسی دین» است که توانسته شخصیت «اَن» را باورپذیر و ترس‌هایش را ملموس کند. او به تنهایی قادر است تا حدی مخاطب را با خود همراه کند و حس سردرگمی و وحشت او را درک کند. علاوه بر این، فیلمبرداری در برخی صحنه‌ها، به‌خصوص آن‌هایی که بر فضاسازی تکیه دارند، موفق عمل کرده و توانسته حس انزوا و دلهره را منتقل کند. با این حال، این نقاط قوت در مقابل ضعف‌های ساختاری و فیلمنامه، کمرنگ جلوه می‌کنند.

«داستان مرده» در دسته فیلم‌های «خانه تسخیر شده» (Haunted House) قرار می‌گیرد، زیرژانری از وحشت که در آن، حضور یک نیروی ماوراءالطبیعه در یک مکان، منبع اصلی ترس و تهدید است. این فیلم تلاش می‌کند با الهام از آثار کلاسیک این ژانر، فضایی دلهره‌آور ایجاد کند، اما در نهایت، به تکرار الگوهای آشنا بسنده کرده و خلاقیت چندانی از خود نشان نمی‌دهد. ریتم کند فیلم و اتفاقات قابل پیش‌بینی، آن را در رده فیلم‌های متوسط این ژانر قرار می‌دهد.

تماشای این فیلم می‌تواند برای علاقه‌مندان به بازیگری «کِلسی دین» یا کسانی که به دنبال یک اثر ترسناک با فضاسازی سنگین و اتمسفریک هستند، لذت‌بخش باشد. اگر از آن دسته مخاطبانی هستید که با دیدن تصاویر وهم‌آلود و موسیقی متن دلهره‌آور، هیجان‌زده می‌شوید، «داستان مرده» می‌تواند تا حدی نیاز شما را برطرف کند. همچنین، کسانی که به فیلم‌های کم‌بودجه اما با تمرکز بر ترس روانی علاقه دارند، ممکن است از این اثر استقبال کنند.

اگر از فضاسازی و بازی شخصیت اصلی در «داستان مرده» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «احضار» (The Conjuring) را برای تجربه‌ی ترسناک‌تر و «جزیره شاتر» (Shutter Island) را برای غرق شدن در فضایی رازآلود و روانشناختی تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.