Yesterday

اگر به دنبال درامی هستید که هم از نظر احساسی شما را درگیر کند و هم نگاهی واقع‌گرایانه به مسائل اجتماعی ارائه دهد، «دیروز» انتخابی ایده‌آل است. این فیلم به دلیل سادگی در روایت، قدرت بازیگران، به‌ویژه لِلِتی خومالو، و فیلمبرداری چشم‌نوازش، تجربه‌ای سینمایی به‌یادماندنی را رقم می‌زند. «دیروز» فراتر از یک فیلم، پنجره‌ای به سوی زندگی و دغدغه‌های مردمی است که با چالش‌های بزرگی دست و پنجه نرم می‌کنند.

قدرت اصلی فیلم در نمایش ملموس و بدون اغراقِ رنج انسانی است. کارگردان با پرهیز از فضاسازی‌های احساساتی و تمرکز بر جزئیات زندگی روزمره در دهکده‌ای در آفریقای جنوبی، توانسته است عمق تراژدی را به شکلی هنرمندانه به تصویر بکشد. بازی لِلِتی خومالو در نقش یروزدی، سرشار از احساس و باورپذیری است و توانسته است به خوبی تنهایی، ترس، و در عین حال، اراده‌ی قوی یک مادر را به مخاطب منتقل کند. فیلمنامه نیز با ظرافت، پیام خود را منتقل می‌کند و از افتادن به دام موعظه یا قضاوت پرهیز می‌کند.

«دیروز» در ژانر درام اجتماعی طبقه‌بندی می‌شود، اما رگه‌هایی از ملودرام نیز در آن دیده می‌شود. این فیلم با زبان زولو، فضایی اصیل و بومی را خلق کرده است که به باورپذیری داستان افزوده است. کارگردانی داریل رووت، با دقت به جزئیات و ریتم مناسب، توانسته است تعادلی میان نمایش رنج و امید برقرار کند. فیلمبرداری اثر نیز با ثبت مناظر طبیعی و زندگی روستایی، به زیبایی بصری فیلم کمک شایانی کرده است.

این فیلم به دلیل نگاه صادقانه و بدون پرده‌پوشی به یکی از بزرگترین بحران‌های بهداشتی قرن بیستم و بیست و یکم، شایسته تقدیر است. «دیروز» توانسته است با روایتی انسانی و تمرکز بر یک شخصیت، تأثیرات گسترده ایدز را بر جوامع، به‌ویژه در آفریقا، به تصویر بکشد. این اثر سینمایی نه تنها به دلیل ارزش‌های هنری‌اش، بلکه به خاطر پیام اجتماعی مهمی که دارد، باید دیده شود.

اگر از تماشای فیلم «دیروز» لذت بردید و به درام‌های اجتماعی با محوریت مسائل انسانی علاقه‌مند هستید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «هتل رواندا» (Hotel Rwanda) را برای درک بهتر اوضاع اجتماعی آفریقا و «کودک ماه» (Moonlight) را برای تماشای روایتی عمیق از مواجهه با سختی‌ها و یافتن هویت، مشاهده کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.