August Underground's Mordum

اگر به دنبال تجربه‌ای خالص و بدون سانسور از وحشت روان‌شناختی و خشونت عریان هستید، «مردوم» انتخابی جسورانه است. این فیلم نه تنها به خاطر تصویرسازی بی‌پرده‌اش از تاریک‌ترین زوایای ذهن انسان، بلکه به دلیل شجاعت در به چالش کشیدن مرزهای آنچه در سینما قابل نمایش است، ارزش دیدن دارد. این اثر برای کسانی است که از کلیشه‌های ژانر وحشت خسته شده‌اند و به دنبال چیزی هستند که واقعاً آن‌ها را تکان دهد و به فکر فرو ببرد.

قدرت اصلی «مردوم» در فضاسازی بی‌نهایت آزاردهنده و بازی‌های واقع‌گرایانه بازیگرانی است که به نظر می‌رسد در نقش خود غرق شده‌اند. فیلمنامه، هرچند شاید در ظاهر پراکنده به نظر برسد، اما به شکلی حساب‌شده پیش می‌رود و ریتم تپنده آن، نفس مخاطب را در سینه حبس می‌کند. این فیلم در نمایش بی‌واسطه جنون و خشونت، موفق عمل کرده و تصاویری را خلق می‌کند که به راحتی از ذهن پاک نمی‌شوند.

«مردوم» در ژانر وحشت، زیرشاخه‌های «شوک‌فیک» (shock-film) و «گور» (gore) قرار می‌گیرد. این فیلم با الهام از سبک «پویا نمایی»، تجربه‌ای شبیه به مستند واقعی از جنایات را ارائه می‌دهد. این رویکرد، مرز بین واقعیت و خیال را کمرنگ کرده و تأثیرگذاری فیلم را دوچندان می‌کند. این فیلم برای طرفداران ژانرهای افراطی‌تر و تجربه‌های سینمایی غیرمتعارف طراحی شده است.

این فیلم در نمایش بی‌پرده و بدون هیچ‌گونه ملاحظه‌ای، جنون و خشونت انسانی موفق است. کارگردانی و فیلمبرداری آن، حس حضور در صحنه جرم را به مخاطب می‌دهد و او را به شدت درگیر اتفاقات می‌کند. «مردوم» با ایجاد حس انزجار و ناراحتی عمیق، تجربه‌ای سینمایی به یاد ماندنی (هرچند ناخوشایند) برای علاقه‌مندان به سینمای افراطی خلق می‌کند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «کانون سادوما» (Salo, or the 120 Days of Sodom) اثر پیر پائولو پازولینی را برای کاوش در مرزهای اخلاقیات و «تحقیر» (Martyrs) ساخته گاسپار نوئه را برای تجربه‌ای مشابه از خشونت بی‌رحمانه و تأثیرگذار تماشا کنید.

«مردوم» دنباله‌ی مستقیم فیلم «زیرزمینی آگوست» (August Underground) محصول ۲۰۰۱ است. برای درک بهتر داستان و شخصیت‌ها، تماشای قسمت اول پیش از این فیلم توصیه می‌شود.