Flightplan

اگر به دنبال یک تریلر روانشناختی هستید که در آن بازی قوی شخصیت اصلی، فضاسازی وهم‌آلود و تعلیق مداوم، حرف اول را بزند، «پرواز» انتخاب مناسبی است. جودی فاستر با تجربه‌ای که در فیلم‌هایی چون «اتاق امن» از خود نشان داده، در اینجا نیز حضوری قدرتمند دارد و به خوبی از پس نقش مادری درمانده و در عین حال مصمم برمی‌آید. کارگردانی روبرت شوِنتکه فضایی خفقان‌آور و پرتنش را ایجاد می‌کند که تماشاگر را تا آخرین لحظه روی صندلی نگه می‌دارد.

قدرت اصلی «پرواز» در بازی درخشان جودی فاستر و توانایی فیلم در ایجاد حس پارانویا و اضطراب در مخاطب است. فیلم به خوبی از فضای بسته هواپیما استفاده می‌کند تا حس انزوا و درماندگی را تشدید کند. هرچند برخی ممکن است پایان‌بندی فیلم را کمی قابل پیش‌بینی یا پر از ایراد بدانند، اما مسیر رسیدن به آن، پر از لحظات نفس‌گیر و گیج‌کننده است که ارزش دیدن را دارد. ریتم فیلم نیز در بیشتر قسمت‌ها مناسب است و اجازه نمی‌دهد خستگی بر تماشاگر غلبه کند.

«پرواز» در ژانر تریلر روانشناختی با المان‌های درام و معمایی قرار می‌گیرد. این فیلم شباهت‌هایی به آثار کلاسیک هیئتچکاک دارد، به خصوص در ایجاد تعلیق و عدم اطمینان نسبت به واقعیت آنچه که شخصیت اصلی تجربه می‌کند. اما فیلم سعی می‌کند با رویکردی مدرن‌تر و تمرکز بر جنبه‌های روانی شخصیت‌ها، هویت مستقل خود را شکل دهد. فیلمبرداری نیز در خدمت فضاسازی و تشدید حس دلهره قرار دارد.

تماشای «پرواز» تجربه‌ای است که شما را به فکر وامی‌دارد و حس همدردی با مادری را که در موقعیتی هولناک قرار گرفته، در شما برمی‌انگیزد. فیلم به خوبی نشان می‌دهد که چگونه ترس، اندوه و فشار روانی می‌تواند درک واقعیت را تحریف کند. همچنین، جنبه‌های فنی طراحی هواپیما که توسط شخصیت اصلی صورت گرفته، به فیلم لایه‌ای دیگر از پیچیدگی می‌بخشد.

اگر از فضای نفس‌گیر و معماهای «پرواز» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «هواپیما» (Red Eye) به کارگردانی وس کریون، «جزیره شاتر» (Shutter Island) اثر مارتین اسکورسیزی، و «ربوده‌شده» (Taken) با بازی لیام نیسون را نیز تماشا کنید که همگی در ژانر هیجان‌انگیز و معمایی، تجربه‌های مشابهی ارائه می‌دهند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.