According to Ben Adams

اگر به دنبال فیلمی هستید که فراتر از کلیشه‌های رایج سینمایی حرکت کند و شما را به فکر فرو ببرد، «به گفته بن آدامز» انتخاب مناسبی است. فیلم به دلیل رویکرد غیرمتعارف و پرسش‌گرایانه‌اش، تجربه‌ای منحصر به فرد را ارائه می‌دهد. این اثر برای کسانی که از بازی‌های کلامی، تقابل‌های فلسفی و داستان‌های غیرخطی لذت می‌برند، می‌تواند بسیار جذاب باشد. فضاسازی فیلم با وجود سادگی، به خوبی توانسته حس انزوا و تنش روانی را به بیننده منتقل کند و بازی‌های خوب بازیگران اصلی، خصوصاً در نقش‌های مسیح و شیطان، به عمق بخشیدن به این تجربه کمک شایانی کرده است.

قوت اصلی فیلم در فیلمنامه هوشمندانه و اجرای قدرتمند دو بازیگر اصلی، یعنی دنیل شپسی در نقش مسیح و برامول نوآ در نقش شیطان، نهفته است. شپسی با کاریزمای خود، حضوری گیرا به شخصیت مسیح بخشیده و نوآ نیز با بازی آرام اما پرابهامش، شمایلی متفاوت و قابل تامل از شیطان را به تصویر کشیده است. این دو، موتور محرکه اصلی فیلم هستند و تقابل آن‌ها، بار اصلی روایت را بر دوش می‌کشد. با این حال، ممکن است سرعت کند و تمرکز زیاد بر دیالوگ برای برخی از مخاطبان خسته‌کننده باشد و برخی بازیگران مکمل نیز درخشش کمتری نسبت به شخصیت‌های اصلی دارند.

«به گفته بن آدامز» در ژانر درام طبقه‌بندی می‌شود، اما عناصر روانشناختی، فلسفی و حتی اندکی تریلر را نیز در خود جای داده است. این فیلم با پرهیز از عناصر معمول ژانرهای پرطرفدار مانند اکشن یا کمدی، مسیری متفاوت را در پیش گرفته و بیشتر به سمت سینمای اندیشه‌ورز متمایل است. فیلمبرداری و تدوین فیلم نیز در خدمت این هدف هستند و با ایجاد فضایی وهم‌آلود و متمرکز، مخاطب را به درون دنیای شخصیت‌ها می‌کشند. ریتم فیلم ممکن است برای علاقه‌مندان به سینمای پرسرعت، کند به نظر برسد، اما برای کسانی که به دنبال کاوش در لایه‌های عمیق‌تر انسانی و روانی هستند، کاملاً متناسب است.

تماشای «به گفته بن آدامز» می‌تواند تجربه‌ای بسیار غنی از نظر فکری و فلسفی باشد. این فیلم با طرح پرسش‌های بنیادین درباره باور، حقیقت، گناه و رستگاری، مخاطب را به بازنگری در دیدگاه‌های خود وامی‌دارد. بازی‌های درخشان و فیلمنامه‌ای که با ظرافت به موضوعات پیچیده می‌پردازد، از دستاوردهای مهم این اثر است. همچنین، فضاسازی و کارگردانی فیلم که با کمترین امکانات، توانسته اتمسفری گیرا و پرتنش ایجاد کند، قابل تحسین است. این فیلم نشان می‌دهد که چگونه می‌توان با اتکا به قدرت داستان و بازیگری، آثاری عمیق و تاثیرگذار خلق کرد.

اگر از این فیلم با رویکرد فلسفی و تقابل‌های کلامی‌اش لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم آثار دیگری مانند «قلمرو بهشت» (Kingdom of Heaven) به خصوص نسخه کارگردان، «شاتر آیلند» (Shutter Island) برای فضای روانشناختی و تعلیق، و «آغاز» (Primer) برای پیچیدگی داستانی و اندیشه‌ورزی را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.